|
|
Saturday, February 5, 2011
|
အီဂ်စ္ႏိုင္ငံမွာၿဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ လူထုအံုႀကြမႈေတြကို ႀကည့္ၿပီး ဗမာၿပည္ကႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ လိုက္မလုပ္ရေကာင္းလားလို႔
အားမလိုအားမရၿဖစ္ေနတဲ့ ၿဖစ္ေနတဲ့သူေတြရိွမွာအမွန္ပဲ။လူတိုင္းဟာ၊ကိုယ္လိုက္မွီတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအဆင့္ေလာက္ကေနေတြးၿပီး
ေရးႀကတာကိုး။တခ်ိဳ႕ကႏိုင္ငံေရးစလုပ္ခါစလူေတြမို႔လို႔ စိတ္ခံစားမႈေနာက္လိုက္ၿပီးေရးႀကသလို၊တခ်ိဳ႕ကေတာ့လူထုလႈပ္ရွားမႈမွာ
တခါမွမပါဘူး၊ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ဘူးေတာ့၊ၿပည္ပေရာက္မွလူထုအံုႀကြမႈတို႔၊ႀကားၿဖတ္အစိုးရတို႔-ဘာတို႔ေအာ္ခ်င္ရွာႀကတယ္။
ဒါေပမဲ့၊အရက္သမားမ်ား စိတ္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဟိုလူ႔မေက်နပ္၊ဒီလူ႔မေက်နပ္။ အလိုမၿပည့္တဲ့ေရာဂါရၿပီး ေရးေလ့ရိွတဲ့သေဘာဆိုရင္ေတာ့
မေကာင္းဘူးေပါ့၊ထားေတာ့။သမိုင္းဆိုင္ရာႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ေတြကိုသာ ႀကည့္ႀကမယ္။
ကဲ ဒီအခ်က္အလက္ေတြကို စဥ္းစားႀကည့္ပါ။
၁၉၈၈ လူထုအံုႀကြမႈဟာ ရက္ေပါင္း(၄၁) ရက္ႀကာပါတယ္။ ဗမာၿပည္မွာ ရိွတဲ့ၿမိဳ႕အားလံုးကို အတိုက္အခံေတြက သိမ္းပိုက္ခဲ့တယ္။
စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းပြဲညမွာ ၿပည္သူေထာင္ခ်ီၿပီးေသခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြေထာင္ခ်ီၿပီးေတာခိုတယ္။ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲဆင္ႏြဲတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။အႀကမ္းဖက္နဲ႔နည္းက လြတ္လပ္ေရးရၿပီး
ကတည္းကစေရႀကည့္ရင္ ႏွစ္ေပါင္း ( ၆၃) ႏွစ္ေက်ာ္ရိွခဲ့သလို၊ အႀကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈကလည္း အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ထဲကို
ေရာက္ရိွလာခဲ့တယ္။ အႀကမ္းဖက္တဲ့နည္းက (၄၃) ႏွစ္ေစာပါတယ္။ ဘယ္လႈပ္ရွားမႈက ပိုသာတယ္ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္ခ်ဖို႔
အေၿဖတခုရခဲ့ပါၿပီလား။
အီဂ်စ္မွာ ဗမာၿပည္အတိုက္အခံေတြလုပ္ခဲ့တဲ့အေၿခအေနမ်ိဳး ရခဲ့ပါသလား။ ရက္ေပါင္း (၁၂) ရက္အတြင္းမွာ ရႈပ္ေထြးတဲ့
ႏိုင္ငံတကာစြက္ဖက္မႈမ်ားနဲ႔သံသရာလည္ေနဆဲၿဖစ္တယ္။ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဆႏၵၿပသူေတြကိုလာၿပီး
စကားေၿပာညွိႏိႈင္းတယ္။ စစ္တပ္က လူထုကို ပစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ေႀကၿငာတယ္။ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုကလည္း
အီဂ်စ္စစ္တပ္ကိုေန႔တိုင္းစကားေၿပာ ဖိအားေပးတယ္။ အခြင့္အေရးနဲ႔ ညွိႏိႈင္းတယ္။ သူတို႔ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပြဲကလည္း
တမ်ိဳးခက္ခဲတယ္။ ပြဲမၿပီးေသးပါဘူး။ မူဘာရက္ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုမိုရႈပ္ေထြးတဲ့လမ္းေႀကာင္းတခုကို
သြားႀကရအံုးမယ္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ ကို ဦးတည္မွာလား၊ အစၥလာမ္ အစြန္းေရာက္ႏိုင္ငံေတာ္ကိုဦးတည္မွာလား ဆိုတဲ့ အိမ္နည္းခ်င္းႏိုင္ငံေတြရဲ႕ စိုးရိမ္မႈေတြကလည္း အီဂ်စ္ႏိုင္ငံေရးေၿပာင္းလဲမႈမွာ အခက္အခဲရိွေနပါအံုးမယ္။
ဒီလိုေတြႏိႈင္းယွဥ္ၿပလို႔ ဘယ္သူက ဘယ္သူထက္ပိုၿပီးရဲရင့္တယ္ဆိုတာ ေၿပာေနၿခင္းမဟုတ္ပါ။
ႏိုင္ငံတိုင္း၊ ၿပည္သူတိုင္းမွာ သူ႔အခက္အခဲေတြရိွႏိုင္ပါတယ္။ မတူၿခားနားတဲ့ ႀကိဳးစားမႈေတြ၊ အနစ္နာခံမႈေတြရိွေနပါလိမ့္မယ္။ တၿခားၿပည္သူေတြရဲ႕ ရုန္းႀကြမႈကို အားေပးေထာက္ခံဖို႔လိုသလို၊ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း ယံုယံုႀကည္ႀကည္နဲ႔
ဂုဏ္ယူေနဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဘာမွမလုပ္ႏိုင္၊ ၿပည္သူေတြယံုႀကည္အားကိုးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ညစ္တြန္းတြန္းေလွ်ာက္ေရးေနရင္ေတာ့၊စိတ္ဓါတ္က်ေရာဂါစြဲကပ္ေနတဲ့ အရက္သမား၊ေဆးသမားမ်ားရဲ႕
ေနာက္ဆံုးထြက္ေပါက္ဟာ ကိုယ့္ဘာသာသတ္ေသရမဲ့အၿဖစ္သာၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကုိယ့္ႏိုင္ငံက လာတဲ့သူေတြ အဲ့သလိုမ်ိဳးဇာတ္သိမ္းမသြားေစခ်င္ပါ။
အီဂ်စ္နဲ႔ ဗမာၿပည္ ႏိုင္ငံေရး ယဥ္ေက်းမႈ ႏွစ္ခု ကို ေလ့လာႀကည့္လိုက္ပါအံုး။
အီဂ်စ္မွာ အဓိကဦးေဆာင္ေနတဲ့ အတိုက္အခံအဖြဲ႔က ႏွစ္ဖြဲ႕ပဲရိွတယ္။ “ Enough” လို႔ေခၚတဲ့တပ္ေပါင္းစု နဲ႔ မြတ္စလင္ညီအကိုေတာ္မ်ားအဖြဲ႔ၿဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ဖြဲ႔လံုးက သူတို႔လုပ္ခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္ကို စည္းကမ္းတက်လုပ္တယ္။
ကိုယ့္ဘာသာတန္ဘိုးထားတယ္။ လူရိုေသ ရွင္ရိုေသၿဖစ္ေအာင္ေနတယ္။ ပညာတတ္ေတြမ်ားတယ္။ဇြဲေကာင္းတယ္။မိတ္ေဆြေတြအေပၚ
သစၥာရိွတယ္။ လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြက တဆင့္ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ားအၿပားကိုေမြးထုတ္ေပးတယ္။
ဗမာၿပည္မွာ ၁၉၉၀ ပါတီစံုေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔အတြက္ ပါတီေပါင္း (၂၀၀) ေက်ာ္ေထာင္တယ္။ မဆလစရိုက္ လႊတ္ေတာ္အမတ္
အမ်ားအၿပား အတိုက္အခံေလာကထဲမွာ ပါလာတယ္။တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြကိုႀကည့္လိုက္ပါအံုး။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအႏိုင္ရ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားၿဖစ္ႀကတဲ့၊ရခိုင္ေခါင္းေဆာင္ေဒါက္တာေအးေမာင္ က သိန္းစိန္ရဲ႕ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ေတြကို ၿခီးေၿမာက္သဝဏ္လႊာေတြဖတ္၊ က်ားၿဖဴပါတီကလည္း သူတို႔ရဲ႕ရွမ္းလူမ်ိဳး ႀကံ႕ဖြံ႕ကိုယ္စားလွယ္ ေဒါက္တာ စိုင္းခမ္းေမာက္ တေယာက္သမၼတၿဖစ္တာကို၊ ဂုဏ္ယူဝမ္းေၿမာက္ေႀကာင္း သေဘာေတြ႔အူေခြ႔ေနသလို၊
ငါတို႔လူမ်ိဳးစုအတြက္ အခြင့္အေရးနည္းနည္းပဲရရ၊ ရတဲ့အခြင့္အေရးကို ဗမာစစ္အစိုးရနဲ႔ေပါင္းၿပီးယူမယ္ ဆိုတဲ့
လူမ်ိဳးစုေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကလည္း ဗမာၿပည္ရဲ႕ထူးၿခားတဲ့ႏိုင္ငံေရးၿဖစ္စဥ္ၿဖစ္တယ္။ ဒါ့အၿပင္ “တေကာင္တည္းပဲဒါေပမဲ့ ႀကြက္” ၿဖစ္ေနတဲ့၊အန္အယ္ဒီနဲ႔ အန္ဒီအက္ဖ္အဖြဲႏွစ္ခုလံုးရဲ႕အနားကို ကပ္ခြင့္မရိွရွာသူ၊
ဦးသိန္းညႊန္႕ကလည္း လႊတ္ေတာ္တက္ခြင့္ရတာကို အလြမ္းဇာတ္ကေနရသလိုမ်ိဳး ဂိုက္ဖမ္း။
ဒါတင္လား။ မၿပီးေသးဘူးေလ။ နယ္စပ္က လူလိမ္သူခိုးမ်ား ကလည္း ဘယ္ၿပည္သူလူထုကိုမွ အသိမေပးရဲ၊ အမ်ားဆႏၵမဲေပးမႈ
မလုပ္ပဲနဲ႔ ပါလီမန္ေခၚ၊ လႊတ္ေတာ္အတြင္းဝန္ရံုးမွဴးဆိုလား၊ စာေရးဆိုလားဖြဲ႔၊ ရူးပံုမ်ားေတာ့ ကမ္းကုန္ပဲ။တကယ္ေတာ့
ကိုယ္ေရၿပားေရာဂါ ရြာေလးတရြာမွာ သူေတာင္းစားနဲ႔သူခိုးမ်ား စားခြက္လုေနတဲ့အၿဖစ္ထက္မပိုတဲ့ေနရာဟာ ေတာ္လွန္ေရးဗဟိုခ်က္မၿဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္းမွာ လူတိုင္းသေဘာေပါက္ေနႀကပါၿပီ။
( လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲကို ယံုယံုႀကည္ႀကည္ အနစ္နာခံတိုက္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္မ်ား ကို မဆိုလိုပါ၊ )
ဆိုေတာ့ ဗမာၿပည္ႏိုင္ငံေရးဟာ အႀကမ္းဖက္နည္း ႏွစ္ေပါင္း (၆၃) ႏွစ္၊ အႀကမ္းမဖက္နည္း (၂၃) ႏွစ္ ကိုၿဖတ္သန္းခဲ့ဘူးတယ္။
အဖြဲ႔အစည္းေပါင္းစံု၊ လူေပါင္းစံုရဲ႕ေၿမြလိုအေရခြံအမ်ိဳးမ်ိဳးေၿပာင္းတဲ့ ပံုသ႑န္ေတြကိုလည္းၿမင္ေတြ႔ခဲ့ႀကတယ္။ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ အမည္ခံ လူလိမ္၊ သူခိုး၊ ႀကာကူလီမ်ားကိုလည္းေတြ႕ခဲ့ရ၊ ေတြ႔ေနဆဲၿဖစ္တယ္။ ဒီႀကားထဲမွာ ပဲ ေက်ာင္းသားတိုက္ပဲြေတြၿဖစ္ခဲ့တယ္။
၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးၿဖစ္ခဲ့တယ္။ ၿပည္ပအတိုက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ လူလိမ္သူခိုးမ်ားရဲ႕အႀကီးအက်ယ္ၿခစားမႈမ်ား ကို သိေနေပမဲ့ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားသူေတြဟာ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ၿခင္းမရိွခဲ့ႀကဘူး။
လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ႀကတယ္။ အီဂ်စ္မွာ ဒီလို အေၿခအေနေတြ ႀကံဳခဲ့ပါရဲ႕လား။
ဒီလို တေယာက္တေပါက္ၿဖစ္၊ အၿမွီထြက္အၿမွီးစား၊ ေဂါင္းထြက္ ေဂါင္းစား ( က်က္ခ်ိန္ေတာင္ မေစာင့္ေတာ့ပါဘူး) ၿဖစ္ေနတဲ့ ဗမာၿပည္ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ဓါတ္မက်ပဲ ယံုယံုႀကည္ႀကည္လုပ္ေနႀကသူ၊ ၿပည္တြင္းၿပည္ပ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြအားလံုးကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိတာအမွန္ပါ။ ဗမာၿပည္ႏိုင္ငံေရးဟာသူမ်ားႏိုင္ငံမွာၿဖစ္ခဲ့တဲ့အၿဖစ္အပ်က္ေတြထက္ေက်ာ္ၿပီးအင္မတန္သိမ္ေမြ႕တဲ့အဆင့္ကို
ေရာက္ရိွလာတယ္။ဒါကိုႏိုင္ငံေရးလုပ္ဘူးသူတိုင္းနားလည္ႀကပါတယ္။
ဒီလိုအေၿခအေနမ်ိဳးမွာ ကေလးတေယာက္လိုပူဆာေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ “ အက္ဆစ္” လို ခ်ာတိတ္ တေယာက္ကိုေတာ့
ဥေႏွာက္ႀကပ္မၿပည္တဲ့ကေလးတေယာက္ လမ္းမေပၚေရာက္လာတယ္လို႔သာ သေဘာထားေပးလိုက္ႀကပါ။ လူေတြအာရံုစိုက္မႈရခ်င္ေတာ့ ေအာ္ဟစ္နည္းတခုသာ တတ္ရွာတာကိုး။ သူ႔အေတြ႔အႀကံဳသူ႔အဆင့္နဲ႔သူေၿပာေနရွာတဲ့သူကို
ရွင္းၿပရင္လည္းလိုက္မမွီ၊ေအာ္သံကိုနားေထာင္ေနရင္လည္းအာရံုေနာက္ ယံုကလြဲလို႔ ဘာမွအက်ိဳးရိွတာမဟုတ္။
အႀကမ္းဖက္ခ်င္တဲ့သူ၊ လူထုအံုႀကြမႈလုပ္ခ်င္ေနသူမ်ားကလည္း၊ အရက္ေသာက္အတင္းေၿပာေအာ္ဟစ္ေနမဲ့အစား လက္ေတြ႔လုပ္ၿပ လိုက္ႀကပါ။ တစံုတခုကို ၿဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ ကိုယ္က စလုပ္ၿပမွ လူထုကယံုႀကည္မွာေပါ့။
တခုေတာ့ အႀကံေပးပါရေစ။ လူထုဟာ ေႀကြးေႀကာ္သံစကားလံုးေတြကို အေတာင့္လိုက္ရြတ္ေနတဲ့ သူေတြကို ရင္မခုန္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကိုသေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဗမာၿပည္လူထုက၊ လူထုအံုႀကြမႈလည္းႀကံဳခဲ့ၿပီးၿပီ။ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၿပီးေတာ့ သူပုန္ေတြမ်ားၿမိဳ႕တက္သိမ္းမလားလို႔ေစာင့္ခဲ့ရွာတဲ့ရက္ေတြလည္းေပးဆပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္၊ကပ္ေပါင္းစံုကိုလည္း
နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ခံစားၿပီးၿပီ။ကိုယ့္က်င့္သိကၡာပ်က္စီးယိုယြင္းေနတာ၊စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြသာမက၊နယ္စပ္အတိုက္အခံေတြမွာလည္း
HIV ေရာဂါစြဲသလိုစြဲေနပါလားဆိုတာလည္းသေဘာေပါက္ေနႀကၿပီ။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊မိမိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကို ယံုယံုႀကည္ႀကည္လုပ္ၿပီး၊ ဘဝတူေတြရဲ႕အခက္အခဲကို စာနာနားလည္တတ္မယ္ဆိုရင္
စိတ္က်ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာသတ္ေသတဲ့အၿဖစ္ဆိုးေတြမွ ေရွာင္ကြင္းသြားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
အရက္နည္းနည္းေလ်ာ့ေသာက္ၿပီး၊ အေကာင္းၿမင္ေၿခလွမ္းေတြ ပိုမိုလွမ္းႏိုင္ႀကပါေစ။
ခင္မင္စြာၿဖင့္
ေအာင္မိုးဝင္း
|
|
Wednesday, January 7, 2009
|
|
|
Friday, December 19, 2008
|
 ၿမန္မာနိဳင္ငံရွိအခ်ဴိ.ေထာင္မ်ားတြင္MBBSဘြဲ.ရေထာင္ဆရာ၀န္မ်ားမရွိဘဲ အက်ဥ္းဦးစီးဌာနမွေဆးမွုးမ်ားအဆင့္သာရွိသည္ဟုသိရသည္ ။
(ဂ)အုပ္စုအဆင့္ရွိ ဘူးသီးေတာင္ေထာင္၊ပူတာအိုေထာင္ႏွင့္ခႏၶီးေထာင္တို့တြင္ ေထာင္ဆရာ၀န္မ်ားမရွိဘဲေဆးမွဴးအဆင့္သာရွိသည္ဟု
အင္းစိန္ေထာင္၊ေျမာင္းျမေထာင္ႏွင့္ပုသိမ္ေထာင္တို့တြင္ အက်ဥ္းက်ခံခဲ့ရဖူးသည့္ကိုေဇာ္ႀကီးကFreedom News Groupသို့ေျပာသည္။
၎ကဆက္လက္ျပီး”(က)အဆင့္ရွိတဲ့ေျမာင္းျမေထာင္လိုမ်ိဳးမွာေတာင္ေထာင္ဆရာ၀န္ကသင္တန္းသြားတက္ရတာနဲ့ခရီးသြားရတာနဲ့
အျမဲမရွိဘူး”ဟုေျပာသည္။လတ္တေလာတြင္ လည္း မႏၲေလးတိုင္း အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အတြင္းေရးမႉး ဦးကံထြန္းသည္
ေထာင္အတြင္းကုိယ္ခႏၶာတျခမ္းေလျဖတ္သြားေၾကာင္း သိရသည္။ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားမွာေထာင္တြင္းသို့ျပင္ပမွေဆး၀ါးတင္သြင္း
ခြင့္လည္းမရွိဘဲ(က)အဆင့္ရွိေထာင္မ်ားတြင္သာမန္(MBBS)ဘြဲ့ရဆရာ၀န္တဦးစီသာရွိသည္။ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ေထာင္တြင္းေဆး၀ါးကုသမွုမွာ
အင္မတန္ညံ့ဖ်င္းျပီးေထာင္ဆရာ၀န္မ်ားေႀကာင့္ေသဆံုးခဲ့သည့္ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားမွာမနည္းေတာ့ေခ်။
The rest of the post
 ေဆးတကၠသိုလ္စာေမးပြဲအၿပီး ဆီဒိုနား ဟိုတယ္တြင္ ရည္းစားျဖစ္သူသန္းေရႊရဲ႕ေျမးေနေရႊေသြးေအာင္ (ေခၚ) ဖိုးလျပည့္နွင္. ခ်စ္ရည္လူးခဲၿကသည္ဟုရန္ကုန္ တြင္သတင္းထြက္ေနသည္.ေမာ္ဒယ္ေနျခည္လင္းလဲ့ 
ျပာလဲ့လဲဲ့မီးေရာင္ေလးေအာက္တြင္ အီလက္ထေရာနစ္ဂီတသံကမတိုးလြန္းမက်ယ္လြန္းထြက္ေပၚေနသည္။
ညကလပ္တခုပမာထိုခန္းမကိုၿပင္ဆင္ထားေသာ္လည္းDancingFloorေခၚကပြဲႀကမ္းၿပင္ေနရတြင္ေလးေပခန့္အၿမင့္ရွိသည့္
စင္ၿမင့္ငယ္ေလးတခုပဲရွိသည္။ထိုစင္ၿမင့္၏ေဘးပတ္လည္တြင္မူဆိုဖာခံုမ်ားနွင့့္္စားပြဲမ်ားရွိသည္။
စင္ၿမင့္ေပၚတြင္လက္တဆုပ္စာအရြယ္စတီးတိုင္မ်ားေထာင္ထားသည္။
ထိုေနရာကိုရန္ကုန္ၿမို့ရွိေပါက္ေရာက္ေသာလူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းကဆက္ဆီရွိဳး(sexy show)ဟုေခၚၾကသည္။
တခ်ဳိ့ကလည္းတိုးတိုးတိတ္တိတ္ဖက္ရွင္ရွုိးဟုေခၚၾကသည္။မည္သည့္ေသာအေခၚအ၀ၚမ်ားကြဲလြဲသည္ၿဖစ္ပေစထိုေနရာသို့
သာမန္လူမ်ားမေရာက္ႏိုင္ေခ်၊မည္မ်ွပင္ပိုက္ဆံခ်မ္းသာေသာ္လည္းအဆက္အသြယ္မေကာင္းလွ်င္ေရာက္နိုင္စရာမရွိေခ်။
အနည္းဆံုး၀င္ေၾကးတစ္သိန္းမွငါးသိန္းထိရွိကာရန္ကုန္ၿမို့၏လူကံုတန္ရပ္ကြက္မ်ားတြင္သာက်င္းပသည္။
က်င္းပမည့္ေနရာကိုၾကိဳတင္ေၿပာထားေလ့မရွိေသာထိုပြဲမ်ားမွာဧည့္သည္၃၀ထက္လည္းပိုလက္မခံေခ်။
ဆက္ဆီရဳွုိးဟုေခၚသည့္၀တ္လစ္စလစ္ေဖ်ာ္ေၿဖပြဲတြင္စင္ျမင့္ေပၚသို့အသက္၂၀အရြယ္္အမ်ိဳးသမီးငယ္တို့တက္လာႀကသည္။
(ထိုအထဲတြင္ နာမည္ရကာစေမာ္ဒယ္အခ်ိဳ့ပင္ပါသည္။)
ခႏၶာကိုယ္အရွက္လံုရံုမ်ွေလာက္သာဖံုးထားသည့္ထိုအမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမ်ားမွာ ေနာက္ခံေတးဂီတႏွင့္လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ
စင္ေပၚတြင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကျပႀကသည္။အခ်ိဳ့ကစတီးသံလံုးကိုကိုင္ကာလွည့္ပတ္လ်က္၊အခ်ိဳ့ကအခ်င္းခ်င္းပြတ္သတ္လ်က္၊
အခ်ိဳ့ကဗိုက္သားႏွင့္ေပါင္လံုးမ်ားကိုလွုပ္လ်က္၊ခဏေနေတာ့အမ်ိဳးသမီးငယ္အခ်ိဳ့စင္ေအာက္ကိုဆင္းလာျပီးဆိုဖာခံုေပၚတြင္
ထိုင္ေနေသာပုရိသအဖိုးအိုမ်ားဆီသြားကာပြတ္သပ္ႀကည္ဆယ္ေနႀကသည္။
(အခ်ိဳ့အဖိုးႀကီးမ်ားဆိုလ်င္သူတို့ကိုလာပြတ္သပ္ေသာအမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးမ်ား၏အရွက္လံုရံုဖံုးထားေသာ ေဘာင္းဘီႀကားထဲသို႔
အေမရိကန္ေဒၚလာတစ္ရာတန္တရြက္ႏွစ္ရြက္ပင္ထည့္ေပးႀကသည္။)
ထိုပြဲမ်ားမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ့၏လူ့့မလိုင္အသိုင္းအ၀ိုင္းအလြွာထဲတြင္၂၀၀၆ခုႏွစ္ေလာက္ကစျပီးေပၚထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ပံုမွန္အားျဖင့္က်င္းပေလ့မရွိေသာ္လည္းနာမည္ေက်ာ္ေမာ္ဒယ္သရုပ္ေဆာင္ငယ္မ်ားကိုယ္တိုင္ကျပရေသာပြဲမ်ားဆိုလ်ွင္
၀င္ေႀကး၁၀သိန္းအထိရွိသည္ဟုဆိုသည္။ထိုပြဲမ်ားကဟိုတယ္မ်ားတြင္တရား၀င္က်င္းပေသာ္လည္းဒီဇိုင္နာ၊
ဖက္ရွင္ရွိဳးမ်ားႏွင့္လည္းမတူ၊ဘီယာစေတရွင္မ်ားတြင္ညစဥ္ရွိေသာကာရအိုေကဖက္ရွင္ရွိဳးမ်ားႏွင့္လည္းမတူ
ကိေလသာအေသြးအသားမ်ား၏ကုန္ဖလွယ္ရာျဖစ္ျပီး၊ရန္ကုန္ျမိဳ့၏လူမသိေသးသည့္စာမ်က္နွာမ်ားျဖစ္သည္။
ထိုပြဲသို့လာသူမ်ားမွာျမန္မာႏိုင္ငံ၏အာဏာရအသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္ပက္သက္ေနသူမ်ားသာျဖစ္သည္။
အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား၏လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာဆြဲေဆာင္မွုအကမ်ားေအာက္မွာမူးယစ္ရီေ၀ေသာအႀကည့္စူးစူးမ်ားက
အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားအားအေမွာင္ကမၻာထဲသို့ဖိတ္ေခၚေနသေယာင္…….…………၊၊
လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားဆီက ေပၚျပဴလာမျဖစ္ေသးေသာ ထိုယဥ္ေက်းမွုတြင္ ယခုနာမည္ရေမာ္ဒယ္လ္
မ်ားစြာပင္ပါ၀င္လွုပ္ရွားလ်က္ရွိသည္။ထိုအေမွာင္ကမၻာသည္ ဘယ္ေလာက္ထိရွည္လ်ားအံ့မည္မသိ။
Freedom News Group(ရန္ကုန္)မွတင္ဆက္သည္
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က်ဆံုးၿခင္းအႏွစ္(၃၀)ေၿမာက္အထိမ္းအမွတ္အၿဖစ္၊သူနဲ႔အတူကြ်န္းမွာတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက
စာအုပ္ေလးမွာအမွတ္တရေရးဂုဏ္ၿပဳလိုက္ႀကတယ္။ကြ်န္းတိုက္ပြဲေတြကစိတ္ဝင္စားစရာ၊ရင္ႏွင့္စရာ...ၿပီးေတာ့အေလးၿပဳစရာ
ေကာင္းတယ္။က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာစစ္အစိုးရမေကာင္းတာကိုလူတိုင္းသိတယ္။သူတို႔ေခတ္တံုးက..လူသူေဝးတဲ့ေနရာ..ကြ်န္းမွာ
ႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတာသိတဲ့သူနည္းပါးလိမ့္မယ္။သမိုင္းမွာသိမ္းထားရမဲ့မွတ္တမ္းေတြလို႔ဆံုးၿဖတ္ခဲ့တယ္။
အဲ့သလိုအေႀကာင္းအရာေတြဖတ္တိုင္းစိတ္ထဲမွာမေကာင္းဘူး။တိုင္းၿပည္ကိုခ်စ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဗမာၿပည္မွာဘယ္ေလာက္
ထပ္ၿပီးေပးဆပ္ႀကရအံုးမွာလဲ။
“ကြ်န္းမွာဘာသာၿပန္စာေပေတြေရးေနတဲ့ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ႔ဆရာၿမသန္းတင့္”အပါအဝင္
ႏိုင္ငံေရးသမားအားလံုးရဲ႕ဇြဲ၊ႀကံ႕ႀကံ႕ခံထားတဲ့ယံုႀကည္မႈေတြကိုဖတ္ရတိုင္းႀကက္သီးထေနမိတာအမွန္ပဲ။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်ေနာ္ကဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကိုၿမင္ဘူးတာမဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့သူရဲ႕မခင္နီႏွင့္ဝတၴဳတိုမ်ား၊အညတရႀကက္ေတာ၊အႏုစႀကၤာဝဋာႏွင့္အနႏၱစႀကၤာ၊
ကိုလိုနီေခတ္ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သမိုင္း...အမ်ားႀကီးပဲ။ဗမာစာေပေတြ၊ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြကိုေလ့လာဖို႔က်ေနာ့္ကိုညႊန္ႀကားေပးတဲ့သူက
..ေအာင္လင္း၊ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ႏိုင္ဝင္းေဆြ၊ေက်ာ္ေအာင္၊ၿမသန္းတင့္၊လင္းယုန္ဂ်ာနယ္၊တာရာမဂၢဇင္း၊
အပါအဝင္ထုတ္ေဝခြင့္မရတဲ့စာအုပ္ေတြကိုစီးရီးလိုက္ဖတ္ခိုင္းတယ္။ေနာက္ေတာ့ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕
လင္းယုန္အေတာင္ပံခတ္သံေတြက်ေနာ့္ဝိဥာည္ေတြဆီပူးကပ္လာတယ္။
ႏိုင္ငံေရးကိုစတင္ပါဝင္ခဲ့တယ္။စိတ္ပ်က္စရာေတြႀကံဳတိုင္း“ငါ့အၿဖစ္ကသူတို႔ေလာက္မဆိုးေသးပါဘူးေလ။”လို႔ေၿဖသိမ့္ရတယ္။
စာအုပ္ေတြကအဓိကသင္ႀကားေပးတာအဲ့ဒါပါပဲ။စိတ္ဓါတ္ေတြကိုခိုင္မာေအာင္တြန္းအားေပးတယ္။ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ေနရမဲ့
က်င့္ဝဋ္ေတြကိုသင္ႀကားတယ္။ကိုယ္က်င့္တရားေတြကိုထိန္းေက်ာင္းေပးတယ္။
၁၉၈၉မွာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈတခုကိုပါဝင္ခဲ့ရင္းအက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာေရာက္ေတာ့က်ေနာ္တို႔အခန္းငယ္ေလးထဲမွာဆံုႀကတယ္။
က်ေနာ့စိတ္ထဲမွာႏွစ္ကြ်န္းၿပန္သံမဏိႏွစ္ဦးစာအုပ္ထဲကေလထီးဦးအုန္းေမာင္နဲ႔သခင္ေဖေဌးတို႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ေတြကိုသြားသတိရရင္း
စိတ္ကိုေအးေအးေဆးေဆးတည္ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းရင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနမိတယ္။အၿပင္မွာေမွာင္ေနၿပီ။ဘာေတြဆက္ၿဖစ္လာအံုးမွာလဲ။
က်ေနာ္ရင္ဆိုင္ရမဲ့အခက္အခဲေတြကိုစာအုပ္ထဲကႀကံ႕ႀကံ႕ခံခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားတယ္။တုိက္ပြဲေတြထဲမွာေနေပ်ာ္ေအာင္
ဒီစာအုပ္ေတြကပဲသင္ႀကားေပးခဲ့တယ္။
ညာဘက္မွာ“ႀကိဳက္မိတဲ့စာ”အခန္းက႑ေလးတခုရိွတယ္။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ကြ်န္းၿပန္ရဲေဘာ္ေတြစုထုတ္ထားတဲ့စာအုပ္ေလးကိုဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။
The rest of the post
|
|
Saturday, October 18, 2008
|
အသက္(၈၀) ေက်ာ္မွာ ေရာက္ေနတဲ့သခင္တင္ၿမတေယာက္မိန္းမထပ္ယူလိုက္တံုးက “တိုးတိုးေဖာ္အၿဖစ္ယူရတာပါ” လို႔မလုံမလဲေၿဖရွင္းသြားရွာေသးတယ္။
တခ်ိဳ႕က အသက္ႀကီးမွမိန္းမယူတဲ့ ရာဆာအာရာဖတ္ နဲ႔ႏႈိင္းၿပီးဟာသလုပ္ခဲ့ႀကတယ္။ က်ေနာ္ကအဲ့ဒီတံုးကမွတ္ခ်က္တခုပဲခ်ခဲ့တယ္။
“ရာဆာအာရာဖတ္က တသက္လံုးေတာ္လွန္ေရးနဲ႔လက္ထပ္ထားတဲ့သူ၊ သခင္တင္ၿမဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္က တသက္လံုးဘယ္လိုေဖာက္ၿပန္ၿပီး
အခြင့္အေရးယူရမလဲလို႔စဥ္းစားေနတဲ့သူ၊ ေကာင္းကင္ဘံုကႀကယ္စင္နဲ႔ သခၤ်ဳိင္းကုန္းက ပုတ္အဲ့နံ႔ေစာ္ေနတဲ့အေလာင္းေကာင္တေကာင္..” ဘာမွမဆိုင္။
ေအာက္တိုဘာလထဲက အပတ္စဥ္စာေစာင္ႏွစ္ခု က Voice Journal မွာသခင္တင္ၿမရဲ႕“ေဟာေၿပာပြဲႏွင့္လြတ္ေၿမာက္မႈ” အင္တာဗ်ဴးကိုဖတ္ရင္းကေနစဥ္းစားေနမိတယ္။
သခင္တင္ၿမဆိုတဲ့လူကေဖာက္ၿပန္ခ်င္တာေတာင္ ကိုယ္ရည္ေသြးတီးလံုးေလးေတြထည့္္၊
စစ္တပ္ဟာတိုင္းၿပည္တည္ၿငိမ္ဖို႔အတြက္ၿပည္သူကို ႏွိပ္ကြပ္သတ္ၿဖတ္ရမယ္ဆိုတဲ့အခါေတာ္ေပးဘိတ္သိတ္ေလးေတြကိုဆို၊ ေသြးေလေၿခာက္ၿခားေနတဲ့သမိုင္းအမွားေတြကို ေစာက္ထိုးဆြဲၿပီးေရးဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။
သခင္တင္ၿမရဲ႕ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာ အရွက္နည္းလြန္းတဲ့သက္ၿပင္းတခ်ိဳ႕ကိုဖတ္ႀကည့္ရေအာင္။
သခင္တင္ၿမ ကဆိုတယ္။
“ၿမန္႔မာဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္ကိုေၿပာင္းဖို႔ၿမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြက
ပဲရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုမွာေခါင္းေဆာင္ခဲ့ႀကသည္မဟုတ္ပါေလာ” တဲ့
သခင္တင္ၿမ ကသူ႔ ရဲ႕အရွက္နည္းတဲ့ကိုယ္ရည္ေသြးတီးလံုးကိုစတင္တီးလိုက္တယ္။
သူကၿမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေဟာင္းတေယာက္မို႔ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကိုသူတို႔ဦးေဆာင္ခဲ့တာပါလို႔
ေၿပာခ်င္ရွာပံုရတယ္။ သတၱိရိွမယ္ဆိုရင္..သခင္တင္ၿမကိုစိန္ေခၚႀကည့္ခ်င္ပါတယ္။ မတ္လေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ၊ ဂြ်န္လေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ နဲ႔တႏိုင္ငံလံုးအံုႀကြႀကတဲ့ ႀသဂတ္စ္လလႈပ္ရွားမႈေတြကိုဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာ ၿမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီကေခါင္းေဆာင္ေတြရိွခဲ့ပါရဲ႕လား။
ေၿမေအာက္လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ၿမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဆဲလ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရိွခဲ့ပါသလဲ။
ရိွခဲ့တယ္ဆိုရင္ သခင္တင္ၿမ မိတ္ဆက္ေပးစမ္းပါ။သတင္းေပးလား။
ေၿမေအာက္လႈပ္ရွားမႈေခါင္းေဆာင္လားကြဲကြဲၿပားၿပားသိခ်င္လို႔ပါ။
ဟုတ္ၿပီ။ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေတြမွာေခါင္းမေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊အလုပ္သမားသမဂၢေတြကိုဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ လူေတြမွာမဆလေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြၿဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ဘယ္သူေတြဘယ္လိုရုန္းကန္ေနႀကတယ္။
ဘယ္ၿမိဳ႕က...အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာေရာက္ေနႀကတယ္။
ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈကိုဘယ္ေလာက္သစၥာရိွရိွဆက္လက္လုပ္ကိုင္ေနႀကတယ္ဆိုတာေၿပာၿပေစခ်င္ပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကိုယ္တိုင္ကသခင္တင္ၿမကိုယံုယံုႀကည္ႀကည္ေနရာေပးဆက္ဆံခဲ့ပါရဲ႕လား။
သခင္တင္ၿမတေယာက္တေနရာမွာေနရာမရရင္၊တေနရာကိုေၿပာင္းကူးဖို႔လုပ္ခဲ့တာအဆန္းမဟုတ္ပါ။
၁၉၈၈-၁၉၈၉ကာလမွာတိုက္ပြဲကိုေခါင္းေဆာင္ခဲ့တဲ့အမာခံလူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၊အက်ဥ္းေထာင္(သို႔မဟုတ္)
နယ္စပ္မ်ဥ္းေတြေပၚမွာ(သို႔မဟုတ္)အင္မတန္ခက္ခဲႀကမ္းတမ္းတဲ့ဘဝေတြကိုရုန္းကန္ေနႀကရပါတယ္။
သခင္တင္ၿမလို.. ကၿမင္းေႀကာထေနဖို႔အခ်ိန္မရိွႀကပါခင္ဗ်ား။
(၂) သခင္တင္ၿမ က ဘယ္ေနရာကအခြင့္အေရးရနိုင္တယ္ဆိုတာကိုသူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔တြက္ခ်က္ႀကည့္တယ္။
“ဒီကေန႔တပ္မေတာ္အစိုးရကိုအၿပစ္ၿမင္ေနႀကတယ္……ေကာင္းတာလုပ္လည္းအဆိုးလို႔ၿမင္ရင္လမ္းမွန္မေရာက္ႏိုင္ဘူး။..
တပ္မေတာ္သားေတြဟာအမ်ိဳးခ်စ္သူေတြၿဖစ္တယ္။တိုင္းတပါးက်ဴးေက်ာ္မႈကိုအေသခံၿပီးတိုက္မဲ့သူေတြၿဖစ္တယ္။……
အမ်ိဳးသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးလိုတယ္။ဒီလိုတိုင္းၿပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအက်ိဳးကိုအလိုလားဆံုးအေၿမွာ္အၿမင္ႀကီးတဲ့သူက
တိုင္းၿပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကိုေခါင္းေဆာင္သြားမွာပဲ။ဒီအတြက္မရႈဆိတ္တဲ့သူဟာသမိုင္းလမ္းေႀကာင္းထဲကေဘးေရာက္ၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့မွာပဲ….”
ကြ်န္ေစာ္နံလွခ်ည္လား သခင္တင္ၿမရယ္…
လူသတ္ေနတဲ့သူေတြကိုတခြန္းမွအၿပစ္မတင္ပဲအသတ္ခံရလို႔ငိုေႀကြးေနတဲ့မိသားစုေတြကိုမ်က္ရည္က်ရေကာင္းလားလို႔ ႀကိမ္းေမာင္းေနရွာတဲ့သခင္တင္ၿမရဲ႔သတၱိကေတာ့ဂ်ပန္အလိုေတာ္ရိကေတာင္လက္ဖ်ားခါေလာက္ရဲ႕။ အမ်ိဳးသားၿပန္လည္သင့္ၿမတ္ေရးကိုမနာလိုမရႈစိတ္ၿဖစ္ေနသူေတြကဘယ္သူလဲ။ အေၿမွာ္အၿမင္ရိွတဲ့အင္အားစုေတြကတိုင္းၿပည္အနာဂတ္ကိုေတြးၿပီးအမ်ိဳးသားၿပန္လည္ေရးတည္ေဆာက္ဖို႔
တုိက္တြန္းတဲ့သူေတြအားလံုးကိုေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့တာ၊ၿပည္သူကိုအညွိဳးတႀကီးတိုက္ခိုက္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ
ဘယ္သူေတြလည္းဆိုတာ လူတိုင္းသိေနႀကရဲ႕နဲ႔
“မနာလိုမရႈစိမ့္ၿဖစ္ေနတဲ့သူဟာသမိုင္းလမ္းေႀကာင္းေဘးေရာက္ၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့မယ္”လို႔ေၿပာခ်င္တယ္ဆိုရင္..ေနၿပည္ေတာ္မွာသြားေအာ္ေၿပာေပးပါလား။သခင္တင္ၿမအဲ့သေလာက္ထိသတၱိရိွမွာမဟုတ္ေတာ့မခိုင္းေတာ့ပါဘူး။
ၿမန္႔မာ့အလင္းမွာဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားသူေတြကိုတိုက္ခိုက္ေနတဲ့ အလံနီတင္ေရႊလိုလူမ်ိဳးနဲ႔ သခင္တင္ၿမေပါင္းၿပီးစာေရးေနေတာ့ စစ္အစိုးရက သေဘာက်ေကာင္းမယ္ထင္ရဲ႕။
ေနပါအံုး..စကားမစပ္လို႔ေမးပါရေစ။
ဗမာၿပည္ကိုဘယ္ကနယ္ခ်ဲ႕ကလာက်ဴးေက်ာ္တိုက္ခိုက္မွာမို႔လို႔သခင္တင္ၿမက
“တပ္မေတာ္ဟာအမ်ိဳးခ်စ္သူၿဖစ္တယ္။တိုင္းတပါးက်ဴးေက်ာ္မႈကို အေသခံတိုက္မဲ့သူၿဖစ္တယ္”လို႔
ကေယာင္ကတမ္းေရရြတ္ေနရတာလဲ။တိုင္းၿပည္ကိုေရာင္းစားတာေနတာကဘယ္သူလဲ၊ေရာင္းစားေနတဲ့သူ( စစ္အစိုးရ) နဲ႕အေရာင္းစားခံေနရတဲ့နိုင္ငံႀကားမွာသခင္တင္ၿမက ပြဲစားလုပ္ခ်င္လို႔ ဒီစကားေတြေၿပာေနတာလား။ တိုင္းၿပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအက်ိဳးကိုအလိုလားဆံုး၊အေမွ်ာ္အၿမင္ႀကီးတဲ့လူကစတင္သြားရမယ္ဆိုေတာ့
့ဘယ္သူၿဖစ္မယ္ထင္လည္း။ စစ္အုပ္စု နဲ႕သခင္တင္ၿမေတာ့ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။
သခင္တင္ၿမကအမ်ိဳးသားသားၿပန္လည္သင့္ၿမတ္ေရးအသံကိုတဘက္ကလႊင့္တယ္။
ဒါေပမဲ့ သူရဲ႕တကဲ့ေစတနာအမွန္ကိုေတာ့ ေဟာ့သလိုေၿပာရွာတယ္။
“ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကိုဖြင့္ေပး။လူထုအံုႀကြမလာေအာင္က်ပ္က်ပ္မတ္မတ္ခ်ဳပ္ကိုင္ထား...”
သခင္တင္ၿမကတရုတ္ၿပည္က တိန္႔ေရွာင္ဖိန္ကို ရည္ညႊန္းၿပီး လူသတ္ခိုင္းႀကည့္တယ္။ “စီးပြားေရးဖြင့္၊ ႏိုင္ငံေရးကိုထိန္းခ်ဳပ္ထား” အယူအဆကိုေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္းတင္ရွာတယ္။
တရုတ္ၿပည္မွာအထူးစီးပြားေရးဇံုက လူေတြသာခ်မ္းသာေနၿပီး၊တၿခားေဒသမွာဆင္းရဲေနတာေတြ၊ လယ္သမားေတြငတ္ေနလို႔ဆႏၵၿပပြဲေတြ၊ သူပုန္ထမႈေတြၿဖစ္ေနတာကို သခင္တင္ၿမဖတ္ဘူးဟန္မတူဘူး။ ပီႏိုေခ်းကာလခ်ီလီ ႏိုင္ငံရဲ႕လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြ၊ ဖီလစ္ပိုင္က အာဏာရွင္မာကိုးစ္ ရဲ႕ ရက္ရက္စက္စက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြ ဟာ အစိုးရလူတန္းစားတရပ္သာခ်မ္းသာၿပီးၿပည္သူေတြဆင္းရဲငတ္ၿပတ္ခဲ့တာကုိ သခင္တင္ၿမ ဂရုစိုက္မိဟန္မတူဘူး။
အတိတ္တံုးကဖတ္ဖူးတ့ဲစာေဟာင္းေပေဟာင္းဟိုတစဒီတစေတြနဲ႕ဆရာႀကီးဝင္လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားႀကည့္တယ္။ သနားစရာေကာင္းေလစြ ။
သခင္တင္ၿမ ကိုအေခ်ာင္သမားလို႔ထင္ေနရာကေန.. ေနာက္ထပ္တဆင့္ထပ္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
သခင္တင္ၿမကၿပည္သူေတြကိုသတ္ဖို႔အစိုးရကိုတိုက္တြန္းေနတာပါလား။
သခင္တင္ၿမကသူ႔ရဲ႕“ဘံုဘဝမွာၿဖင့္” စာအုပ္အဖြင့္မွာတံုးကသပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားတေယာက္ရဲ႕ေႀကြးေႀကာ္သံနဲ႔ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။
အခုေသခါနီးေတာ့လူသတ္ကုန္းေၿမကဇာတ္ဝင္ခန္းေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ၿပီးေသြးေၿမက်တဲ့ပြဲေတြကိုၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ႀကည့္သြားခ်င္ပံုရတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြကသူတို႔ရဲ႕ေနာက္ဆံုးရက္ေတြမွာ သံေဝဂရႀကတယ္။ သခင္တင္ၿမရဲ႕ခ်ဥ္ၿခင္းတပ္မႈ႕ေတြကေတာ့ေႀကာက္ဖို႔ေကာင္းေလရဲ႕။
(၃) ေထာင္ထဲမွာတံုးကရယ္ေမာစရာ ၿငင္းခုန္ပြဲေလးတခုဆီအေႀကာင္းကုိမိတ္ေဆြတေယာက္က ဒီလိုေၿပာၿပဘူးတယ္။
“ေကာင္ေလးတေယာက္ေလဗ်ာ..အဲ့ဒီေကာင္ေလးကသမိုင္းမွာသူ႔အေဖရဲ႕မွားခဲ့၊ညစ္ပတ္ခဲ့တဲ့အေႀကာင္းအရာေတြကိုေဖ်ာက္ဖ်က္ၿပီး သူ႔အေဖကဘယ္လိုေတာ္ေႀကာင္း၊တိုင္းၿပည္အတြက္ဘယ္လိုအနစ္နာခံၿပီးလြတ္လပ္ေရးလုပ္ခဲ့ေႀကာင္းေၿပာခ်င္ရွာတယ္။
ၿပႆနာကသူနဲ႔ၿငင္းခုန္ေနတဲ့သူေတြကေၿမေအာက္လႈပ္ရွားမႈကိုေခါင္းေဆာင္လာတဲ့သူေတြ၊
သမိုင္းၿဖစ္စဥ္တခုလံုးကိုအလြတ္ရေနတဲ့သူေတြ၊ေကာင္ေလးကၿပိဳင္ၿပီးမၿငင္းႏိုင္ရွာေတာ့ ကြယ္ရာမွာသူ႔ဘက္ကဝင္ၿငင္းေပးမဲ့သူကိုရွာတယ္။
“ငါ့ကိုကူၿငင္းေပးစမ္းပါ။မင္းဒီေကာင္ေတြကိုအႏိုင္ၿငင္းႏိုင္ရင္ငါ့အမနဲ႔ေပးစားမယ္”လို႔ ၿမဴဆြယ္ႀကည့္တယ္။
(သူ႔ညီမကလည္းခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဆိုေတာ့လူငယ္ေတြစိတ္ဝင္စားမလားလို႔ေၿပာႀကည့္တာလည္းၿဖစ္ႏိုင္တယ္) အ့ဲဒီေကာင္ေလးရဲ႕က်ပ္မၿပည့္မႈကိုအခုထက္ထိလူေတြေၿပာေနႀကဆဲပဲ။
သခင္တင္ၿမကသမိုင္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြကိုဆရာႀကီးလုပ္ေၿပာေနတိုင္းအဲ့ဒီေကာင္ေလးကိုသြားသတိရမိတယ္။
အရည္အခ်င္းမရိွတဲ့သူေတြဟာကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေခတ္ၿပိဳင္ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကိုမယွဥ္ရဲေတာ့၊
နာမည္ႀကီးေခါင္းေဆာင္ေတြကို ရြတ္ဆိုၿပီးၿပီးမွတၿခားလူေတြကိုတိုက္ခိုက္ေလ့ရိွတယ္။မရိုးသားမႈတခုလို႔ပဲၿမင္ပါတယ္။
ဒါကိုႀကည့္ၿခင္းအားၿဖင့္ကိုယ့္မွာအရည္အခ်င္းမရိွဘူးဆိုတာကိုသြယ္ဝိုက္ေၿပာေနသလိုမ်ိဳးၿဖစ္ေနတယ္။
သခင္တင္ၿမကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနာမည္ကိုအသံုးခ်ၿပီးက်န္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ လူေတြကိုတိုက္ခိုက္ဖို႔ႀကိဳးစားႀကည့္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကလြဲၿပီးက်န္တဲ့သူေတြက လြတ္လပ္ေရးဘယ္လိုယူရမယ္ဆိုတာမၿမင္ႀကဘူးလို႔ဆိုတယ္။
သခင္တင္ၿမက“ၿမင္းၿခံစစ္တန္း”အပါအဝင္ေထာင္ထဲမွာေရာက္ေနတဲ့ သခင္ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းခဲ့သူေတြရဲ႕ေဆြးေႏြးမႈေတြ၊သေဘာထားေတြကိုေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ႀကိဳးစားတာ၊
သမိုင္းေတြကို ထင္သလိုေလွ်ာက္ေၿပာေနတာက ေတာ့လူႀကီးမဆန္လွဘူးထင္တယ္။
က်န္တဲ့သူေတြေၿပာခြင့္မရႀကဘူး။ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ၊နယ္စပ္မ်ဥ္းေတြမွာ၊ ဝရမ္းေၿပးဘဝေတြမွာ…
ၿမန္မာ့အလင္းမွာစစ္အစိုးရကိုဖားၿပီးေရးေနတဲ့အလံနီတင္ေရႊ နဲ႔သခင္တင္ၿမ တို႔ေလာက္ပဲေၿပာခြင့္ရႀကတာပါ။
ဒါေပမဲ့ သခင္တင္ၿမရဲ႕ကိုယ္ရည္ေသြးတီးလံုးတဝက္နဲ႔ေနရာယူဖို႔ေခ်ာင္းေနတဲ့ ေခြးေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတဲ့မ်က္လံုးေတြကိုေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြက ယံုမယ္ထင္လို႔လား။ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြကိုေလွ်ာ့တြက္ရင္ေတာ့ သခင္တင္ၿမကိုယ့္ေသတြင္းကိုယ္တူးတာကလြဲလို႔ဘာမွၿဖစ္မယ္မထင္ပါ။
က်ေနာ္တို႔မ်ိဳးဆက္ေတြကေတာ့သခင္တင္ၿမတေယာက္တသက္လံုးေဖာက္လည္းေဖာက္ၿပန္ေလွ်ာက္လုပ္၊
လူထုအံုႀကြမႈေတြကိုႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ စစ္အစိုးရကိုအားေပးအားေၿမွာက္ၿပဳလုပ္ေနတာကိုအထူးအဆန္းလို႔မၿမင္ပါဘူး။
ဗုဒၶလက္ထက္မွာလည္းတရားေတာ္နဲ႔ခြ်တ္လို႔မရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြရိွခဲ့ဘူးတာပဲမို႔လား။
သခင္တင္ၿမတေယာက္အတၱအမိုက္ေမွာင္ေတြထဲမွာဘယ္ေလာက္ထိသံသရာရွည္ေနအံုးမည္မသိ။
စာေတြအမ်ားႀကီးၿပန္ေရးဖို႔စိတ္ကူးမရိွပါ။
ၿဖစ္ႏိုင္ရင္.. သခင္တင္ၿမ ရဲ႕ေသြးဆာေနတ့ဲ ေဖာက္ၿပန္မႈေတြကိုကိုယ့္နဖူးေပၚမွာတံေတြးစြတ္တင္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာေမးႀကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
“သခင္တင္ၿမ ရဲ႕အသဲႏွလံုး ဘယ္လိုညစ္မဲ ပုတ္ေဟာင္စုတ္ၿပတ္ေနခဲ့ပါသလဲ” လို႔
ေအာင္မိုးဝင္း
ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပႆနာကို ဝင္ေရာက္ကူညီ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ဖို႔ဆိုၿပီး ကု လအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံသား အီဘရာဟင္ဂမ္ဘာ ရီကို ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ကစလို႔ ကုလအထူးတမန္အျဖစ္ ခန္႔ထားခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံသမိုင္းမွာ အၾကမ္းၾကဳတ္ အရက္စက္ဆံုးနဲ႔ ျခအစား ဆံုး စစ္အာဏာရွင္ ဆံနီအဘာခ်ာ အစိုးရလက္ထက္ (၁၉၉၃-၉၈) မွာ ဂမ္ဘာရီ ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ။
အဲဒီကာလတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဂမ္ဘာရီဟာ အဘာခ်ာစစ္အစိုးရရဲ႕ ကု လသမဂၢဆိုင္ရာ အျမဲတမ္းကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဘာခ်ာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ လူသတ္ဝါဒေတြကို ႏိုင္ငံတကာမ်က္ႏွာစာမွာ ပညာသား ပါပါနဲ႔ ကြၽမ္းက်င္ပါးနပ္စြာ ကာကြယ္ေပးခဲ့တယ္။ အင္မတန္႔ကို တက္တက္ႂကြႂကြ စိတ္အားထက္ထက္ သန္သန္နဲ႔ စိတ္ပါ လက္ပါ ကိုယ္စားျပဳေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ အထက္ကခိုင္းလို႔ တာဝန္အရ ဝတ္ေက်တန္းေက် လုပ္ရတာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ “ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားလူမ်ဳိးေတြ လိုအပ္ေနတာ ဒီမိုကေရစီ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဘာလို႔လဲဆို ေတာ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ စားလို႔မွ မရတာ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီက ဦးစားေပးမဟုတ္ဘူး”လို႔ ဂမ္ဘာရီ အဲဒီ တုန္းက ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။
အဘာခ်ာအစိုးရအေပၚ တစ္ကမၻာလံုးကေန ဖိအားေတြတိုးလာတဲ့အခါ ဂမ္ဘာရီဟာ အဘာခ်ာအာဏာရွင္စ နစ္ကို ကာကြယ္ေပးရာမွာနဲ႔ ဖိအားကို လမ္းလႊဲေပးရာမွာ ပိုနာမည္ဆိုး၊ ပိုျပင္းထန္လာခဲ့တယ္။ ၁၉၉၅ ခု ႏိုဝင္ ဘာလမွာ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာလည္းျဖစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားလည္းျဖစ္တဲ့ အိုဂိုနီတိုင္း ရင္းသားလူထုေခါင္းေဆာင္ ကင္ဆာ႐ိုဝီဝါကို မတရားအမႈဆင္ဖမ္းၿပီး ေသဒဏ္ေပးလိုက္လို႔ တကမၻာလံုးက ကန္႔ကြက္ ႐ႈတ္ခ်တဲ့အခါ ဂမ္ဘာရီက ကင္ဆာ႐ိုဟာ “သာမန္ရာဇဝတ္သား” တေယာက္သာျဖစ္တယ္၊ လူသတ္သမားျဖစ္တယ္လို႔ စီအဲန္အဲန္ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္တခုမွာ သမုတ္ခဲ့ပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီလိုမေျပာခဲ့ရပါဘူးလို႔ ေျဖရွင္းခဲ့တယ္။) ကင္ဆာ႐ိုတို႔ (၉)ေယာက္ကို ဥပေဒနည္းလမ္းတက် တရား႐ံုးတင္ စစ္ေဆးခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရွ႕ေနေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ခုခံကာကြယ္ေလွ်ာက္လဲခြင့္ရခဲ့ေၾကာင္း ဂမ္ဘာရီကေျပာ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျပင္တရား႐ံုးမွာ အမႈမစစ္ဘဲ အထူးခံု႐ံုးမွာစစ္တာ၊ အမႈစစ္ပံုကို ကန္႔ကြက္တဲ့အေနနဲ႔ ေရွ႕ေနအားလံုးနီးနီး ႏုတ္ထြက္သြားတာ၊ တရားလိုျပ သက္ေသေတြကို စစ္အစိုးရကေငြေပးၿပီး သက္ေသ ထြက္ခိုင္းတာ၊ အယူခံခြင့္ မရတာေတြကိုေတာ့ ထည့္မေျပာပါဘူး။
ကင္ဆာ႐ိုနဲ႔ အိုဂိုနီတိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ (၈)ဦး ေသဒဏ္ေပးမႈကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြကိုသြား ၿပီး ေသဒဏ္ကိစၥ လက္ခံဖို႔ စည္း႐ံုးနားခ်တာေရာ ေရနံလက္နက္အားကိုးနဲ႔ အၾကပ္ကိုင္တာေရာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အဓိက ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား သံတမန္ (၂)ေယာက္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံရဲ႕ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ သံအမတ္ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီး တြမ္အစ္ကီမီ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ကို နားခ်လို႔ မရခဲ့ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြကိုေတာ့ ပါးစပ္ပိတ္သြားေအာင္ ေအာင္ျမင္စြာ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂမ္ဘာရီဟာ ႏိုင္ဂ်ီးရီး ယား ဘ႑ာေရးဌာနကို ပိုင္တယ္၊ သူ႔မွာ အဘာခ်ာစစ္အုပ္စုကို ကာကြယ္ေပးရာမွာ ဘာမဆိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ အကန္႔ အသတ္မဲ့ ရင္းျမစ္ေတြရွိတယ္လို႔ သတင္းေတြ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။
၁၉၉၈ ခုမွာ အာဏာရွင္ အဘာခ်ာတစ္ေယာက္ ျပည့္တန္ဆာ (၂)ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနရင္း ဗိုင္ယာဂရာ (ကာ မအားေဆး) ေဆးလြန္လို႔ ေသသြားၿပီးေနာက္ ဒီမိုကေရစီ တစံုတရာေပၚလာၿပီး၊ အဘာခ်ာရဲ႕ မိုက္ေဖာ္ဆိုး ဖက္ေတြကို စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈေတြလုပ္ခဲ့ရာမွာ ဂမ္ဘာရီ လြတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ရွင္းလင္းေျဖၾကားတာေတြ မလုပ္ ခဲ့ရပါဘူး။ အရွက္ခြဲ ႐ႈတ္ခ်ခံရမယ့္အစား ကုလအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ကိုဖီအာနန္က ေခၚယူသူေကာင္းျပဳေပးၿပီး လက္ေထာက္အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေတာင္ ျဖစ္လာပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကိုဖီအာနန္႔သား ကုိဂ်ဳိအာနန္ဟာ အဘာခ်ာစစ္အစိုးရနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားေရနံလုပ္ငန္းထဲ ပတ္သက္ေနလို႔ ကိုဖီအာနန္ကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားမွာ ဒီမိုကေရစီရွိမရွိကုိ စိတ္မဝင္စားခဲ့ပါဘူး။ ႏိုင္ဂ်ီးရီး ယားႏိုင္ငံၿမိဳ႕ေတာ္ ေလးဂို႔စ္မွာ ကိုဂ်ဳိအာနန္ရဲ႕ ဧရာမဇိမ္ခံတိုက္အိမ္ႀကီး အထင္အရွားရွိပါတယ္။ ကိုဂ်ဳိအာ နန္နဲ႔ အဘာခ်ာနဲ႔ ေရနံလုပ္ငန္းေတြၾကားမွာ အဓိက ခ်ိတ္ဆက္က ဂမ္ဘာရီျဖစ္တယ္လို႔လည္း သတင္းေတြ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ (ကိုဖီအာနန္႔သားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဆဒၵမ္ဟူစိန္လက္ထက္ အီရတ္ကိုပိတ္ဆို႔ အေရး ယူထားခ်ိန္မွာ ကုလရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ေရးဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္ၿပီး အၾကံအဖန္နည္းနဲ႔ ေအာက္လမ္းကဝင္ စီးပြားေရးေသာင္းက်န္းခဲ့ပါေသးတယ္။)
အဘာခ်ာေသၿပီးေနာက္မွာ ကိုဖီအာနန္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားကိုသြားၿပီး ၁၉၉၃ သမၼတေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့ တဲ့ (အဘာခ်ာ အာဏာသိမ္းလို႔ သမၼတ မျဖစ္လိုက္ရတဲ့) အာဘီယိုလာကို ၉၃ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမင္းဒိတ္ စြန္႔ လႊတ္ဖို႔ ေျဖာင္းျဖခဲ့ရာမွာလည္း ဂမ္ဘာရီက ကိုဖီအာနန္ကို အရင္မိတ္ဆက္ သေဘာထားခ်ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါ တယ္။ အာဘီယိုလာခမ်ာ အဘာခ်ာေသေပမယ့္ သမၼတမျဖစ္လိုက္ဘဲ ေထာင္ထဲမွာပဲ ေသသြားခဲ့ပါတယ္။
ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ၂ဝဝ၈ ခုထဲမွာ ဂမ္ဘာရီကို ႏိုင္ဂ်ာျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ ထိပ္သီးအစည္းအေဝးရဲ႕ ပဲ့ကိုင္ေကာ္ မတီဥကၠဌအျဖစ္ ခန္႔ဖို႔ကို ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားျပည္သူေတြက အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၅ တုန္းကလည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္တကၠသိုလ္ မက္ဒ္ဂါအဲဗားစ္ေကာလိပ္ အာဏာပိုင္ေတြက ဂမ္ဘာရီကို လာေဟာေျပာပို႔ခ်ေပးဖို႔ ဖိတ္ခဲ့တဲ့အခါ နယူးေယာက္မွာရွိတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားအသိုင္း အဝိုင္းက ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂမ္ဘာရီလို စစ္အာဏာရွင္ေဒါက္တုိင္က လူမႈအခြင့္အ ေရးအေၾကာင္း ပို႔ခ်မွာဟာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ဘီးလို ျဖစ္ေနတယ္ဆိုၿပီး ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဘာခ်ာ လက္ထက္မွာ ဂမ္ဘာရီဟာ သတင္းစာ တုိက္ေတြ၊ စာအုပ္တိုက္ေတြ ပိတ္ပစ္တာကို ဆင္ေျခေပးကာကြယ္ ေပးခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သင္းပင္းဖြဲ႔စည္းခြင့္၊ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး၊ ေက်ာင္း သားအခြင့္အေရးတို႔ကို ပိတ္ပင္တဲ့ အမိန္႔ေတြ၊ ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္တာကိုလည္း ရပ္ခံကာကြယ္ေလွ်ာက္လဲ ေပးခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။
ပုဆိန္က ေမ့ႏိုင္ေပမယ့္ သစ္ပင္က ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူးလို႔ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယား ျပည္သူေတြက ဆိုပါတယ္။ ကင္ ဆာ႐ိုဝီဝါဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ တသက္တာကို ထာဝစဥ္ ေျခာက္လွန္႔ေနလိမ့္မယ္၊ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ ေသြး စြန္းထားတဲ့ သမိုင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ ရွားသူေတြက ေျပာထားပါတယ္။
အဲဒီဂမ္ဘာရီဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ကုလအထူးကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ၂ဝဝ၈ ၾသဂုတ္လ (၂ဝ)ရက္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို လြတ္ လပ္တရားမွ်တေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး နအဖအေျခခံဥပေဒ၊ နအဖဆႏၵခံယူပြဲ၊ နအဖလမ္းျပေျမပံုေတြ ကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဘက္ကေန ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာ ဘာမ်ားဆန္းပါသလဲ။ သူ႔ဆရာ ဘန္ကီမူး ကိုယ္တုိင္က နာဂစ္မုန္တိုင္း ကယ္ဆယ္ေရးကိစၥသက္သက္အတြက္ ဗမာျပည္ကို လာတယ္ဆိုၿပီး သန္းေ႐ႊနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေလးနဲ႔ လမ္းျပေျမပံုကို အျမန္ဆံုးၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားေအာင္လုပ္ဖို႔ ခယဝယ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။
ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သတင္းစာနဲ႔တီဗြီမွာပါဖို႔ ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံရ႐ံု၊ ဝါဒျဖန္႔ခံရ႐ံု သက္သက္ အတြက္ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ ေတြ႔ဆံုရတာကို သပိတ္ေမွာက္တာဟာ လံုးဝမွန္ကန္ပါတယ္။ ေဒၚစုကိုယ္တိုင္က ဒီလို ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ သေဘာထားေပးေနမွေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔လည္း အခုလိုကြဲလြယ္ ေမွာက္ လြယ္တဲ့ ဂမ္ဘလားေတြ၊ လင္ဘန္းေတြကို အားကိုးမေနဘဲ ကိုယ့္လူထု၊ ကိုယ့္တပ္မေတာ္ ေအာက္ေျခ တပ္မႉးတပ္သားေတြ စြမ္းအားနဲ႔သာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ျမန္မာ့ေျမကေန အၿပီးအပိုင္ တိုက္ထုတ္ရမွာျဖစ္ ပါေၾကာင္း။
ဂါမဏိ
(ေဒါက္တာလြမ္းေဆြဘေလာက္မွကူးယူေဖၚၿပပါတယ္)
|
|
Thursday, August 14, 2008
|
က်ေနာ္အေမရိကမွာေက်ာင္းၿပန္တက္ၿဖစ္ေတာ့ေက်ာင္းစတက္ၿပီးမႀကာခင္ကိုယ့္ရဲ႕အေၿခအေနကို
စတင္သေဘာေပါက္လာတယ္။ အဂၤလိပ္စာစာသင္ခန္းထဲမွာၿဖစ္လိမ့္မယ္။
အဂၤလိပ္စာကိုပညာတတ္ဆန္ဆန္ေရးနည္းဆိုတဲ့အတန္းကအေမရိကန္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကအစ၊ၿပီးေအာင္တက္ရတယ္။ အဲ့ဒါမၿပီးရင္ဘြဲ႔ေပးတာမဟုတ္ဘူး။ စာသင္ခန္းထဲကိုဝင္လာတဲ့ေက်ာင္းသားပံုစံေတြကိုစတင္သတိထားမိလာတယ္။ အေမရိကန္
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကေအးစက္စက္ဝင္လာေလ့ရိွတယ္။ ငါတို႔သိၿပီးသားအဂၤလိပ္စာဘာသာရပ္ပဲ။ဘာမႈစရာလိုလဲဆိုတဲ့ပံုစံနဲ႔ေပါ့။(ရယ္စရာေကာင္းတာကက်ေနာ္တို႔ဗမာေတြၿဖစ္သလိုပါပဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစာေမးပြဲမွာ ၿမန္မာစာအမွတ္အနည္းဆံုး
ရတတ္ေလ့ရိွသလိုမ်ိဳးသူတို႔လည္းအဂၤလိပ္စာမွာက်ႀကတယ္)
လက္တက္အေမရိကကလာတဲ့ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကစိတ္ခ်မ္းေၿမ႕စရာေကာင္းတယ္။
အထူးသၿဖင့္ဘရာဇီးနဲ႔ဒိုမီနီကန္ရစ္ပတ္ပလစ္ကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ၊သူတို႔မ်က္ႏွာကအၿမဲတန္းၿပံဳးလို႔။ စာသင္ခန္းလာရင္ကၿပီးဝင္လာတယ္။နဂိုထဲကလွၿပီးသား၊ၿပံဳးေနတဲ့အကနဲ႔လည္းတြဲလိုက္ေရာက်က္သေရရိွသြားတယ္။ သူတို႔ကေရကူးကန္မွာဆိုရင္လည္းေကာင္ေလးေတြကေရကူးၿပိဳင္ရင္ေကာင္မေလးေတြကပါးကေလးေတြကိုအပ္နမ္းၿပီး
အားေပးေလ့ရွိတယ္။ ႀကည့္ေနရတဲ့လူေတာင္အေပ်ာ္ေတြကူးလာတယ္။
က်ေနာ္တို႔အာရွကလာတဲ့သူေတြက် ကုတ္ကုတ္..ကုတ္ကုတ္နဲ႔ဝင္လာတယ္။ စိတ္ကုိသတိထားေနတဲ့ပံုစံနဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး
စာသင္ခန္းထဲကိုဝင္၊စာအုပ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီးစာသင္မဲ့ဆရာမကိုအေလးအနက္ေစာင့္ေနတာ။ ေထာင္က်လာခဲ့ဘူးတဲ့ေက်ာင္းသားေတြ၊ စစ္အစိုးရရဲ႕ႏွိပ္စက္မႈေအာက္ကလာတဲ့က်ေနာ္တို႔ဗမာၿပည္ကလူေတြဆုိရင္ပိုဆိုးတာေပါ့။
စာလုပ္ရတာကတပိုင္း၊အခ်ိန္ၿပည့္ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေႀကာင္းေတြးရသတင္းနားေထာင္ရနဲ႔ဘယ္မွာေပ်ာ္စရာရိွႏိုင္ပါ့မလဲ။
အဲ့ဒီေတာ့ကိုယ့္ဘာသာေလးေလးနက္နက္ေတြးလိုက္၊
ေန႔ရက္ေတြကိုၿဖတ္သန္းလိုက္လုပ္ေနတာ၊စာသင္ခန္းထဲမွာကုတ္ကုတ္ေလးေနတာဘာဆန္းလို႔လဲ။ ဒါေပမဲ့က်ေနာ္တို႔ၿပည္ပမွာေရာက္ေနတဲ့ဗမာေတြကသူမ်ားေတြႀကားမွာသာမစြာတာ။ အခ်င္းခ်င္းက်သိတ္စြာတယ္။ ေၿပာတတ္လိုက္တာမွရက္ရက္စက္စက္၊ အေရမထူတဲ့သူဆိုထိုင္ငိုၿပီးႏိုင္ငံေရးေလာကထဲကထြက္သြားရမယ္။
က်ေနာ္တို႔ကအလုပ္ကုိိ တနလၤာကေနေသာႀကာထိအနည္းဆံုးတပတ္(၅) ရက္လုပ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို(၆)ရက္လုပ္ရတယ္။ စေန၊တနဂၤေႏြအားတဲ့ေန႔က်ေတာ့လည္းနားရမယ္မထင္နဲ႔၊ သြားလိုက္ရတဲ့ပြဲေတြ၊ အစည္းအေဝးေတြ…တခ်ိဳ႕ကသတင္းေတာင္ ပံုမွန္နားမေထာင္ဘူး၊ ေလာေလာဆည္ဘာေတြၿဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး။အစည္းအေဝးမွာထင္ရာၿမင္ရာေၿပာေနႀကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကက်အသက္ကသာအငယ္ဆံုးၿဖစ္ေနတာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေလသံနဲ႔ဝင္ေၿပာလို႔ေၿပာ၊ အဲ့--တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္းအသက္သာ(၄၅) ႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့မယ္။ ေခါင္းေဆာင္ရွာေနတံုးပဲ။ NCUB နဲ႔ NCGUB ဦးေဆာင္၊ က်ေနာ္တို႔ကေနာက္ကလိုက္ဖို႔အသင့္ပဲဘာညာေပါ့။ သနားစရာေတာ့ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ က်ားသားမိုးႀကိဳးပစ္ ရွစ္ေလးလံုးေက်ာင္းသားေတြပဲ။ ကိုယ္ကဘာလုပ္ခ်င္မွန္းလည္းမသိဘူး။ ရယ္ရမွာလား၊ စိတ္ပ်က္ရမွာလားလို႔ေတြးေနတံုးကိုယ့္ဘာသာအဲ့ဒီအေရမရအဖတ္မရအစည္းအေဝးေတြကိုစိတ္ပ်က္လာၿပီဆိုတာ
သေဘာေပါက္လာတယ္။ ပိုဆိုးတာကတခ်ိဳ႕လူေတြက ကြယ္ရာမွာသာ လူတေယာက္အေႀကာင္းမေကာင္းေၿပာေနတာ။
ေရွ႕ေရာက္ရင္ တမ်ိဳးၿဖစ္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို က်ေနာ့ကိုလည္းအလုပ္ေတြခိုင္းပါအံုးလို႔သြားၿပီးညႊန္ႀကားခ်က္သြားေတာင္းတဲ့
သူေတြလည္းရိွေသးတယ္။ အဲ့ဒီအၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုေတြ႔တိုင္း ေဘာရြန္းဒန္႔စ္( Ballroom Dance) လို႔ေခၚတဲ့ အကသင္တန္း
တံုးကနည္းၿပဆရာမေၿပာတာသြားသတိယတယ္။ ေဝါ့စ္၊ဆာဆာ၊ ခ်ာခ်ာ၊ အာဂ်င္တီးနာတန္ဂို၊ဘရာဇီးကဆန္းဘ၊ စတဲ့အကေတြကို
မိမိရဲ႕ပါတနာေကာင္မေလး၊ေယာကၤ်ားေလးနဲ႔တြဲကတဲ့အခါ အကကိုႏွလံုးသားနဲ႔ကရတယ္။ ၿမဴးစစ္ရဲ႕တိုင္ပင္ကိုသိရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ပါတနာကို ကိုယ္ဘယ္လိုေရြ႕ေတာ့မယ္ဆိုတာအခ်က္ၿပရတတ္တယ္။ ဒါမွအတြဲညီတယ္။ ကကြက္မပ်က္ဘူးလို႔ယူဆႀကတယ္။ ေနာက္ထပ္အေရးႀကီးတာတခုရိွေသးတယ္။ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကလာတဲ့အကမဟုတ္ေတာ့စကခါစကဆိုရင္ရွက္စရာေကာင္းသလိုလို
ေတြးေနမိတယ္။သိတ္မရဲဘူး။အန႔ံအသက္နံမွာလည္းေႀကာက္ေတာ့ ကိုယ္စကားေၿပာရင္နံမလား၊ ကိုယ့္အနံ႔ကဘယ္လိုလဲ..စတဲ့ေတြးနည္းေပါင္းစံုနဲ႔စတီဒီယိုကိုမဝံ့မရေလွ်ာက္သြားမိတယ္။
ေနာက္ေတာ့ၿမဴးစစ္ကေခၚတဲ့ေနာက္ကိုေၿခလွမ္းကေရြ႕သြားတယ္။ ပါတနာကိုတြဲေခၚလို႔ရမဲ့အကြက္ေတြကိုလိုက္ေရြ႕ႀကတယ္။ စိတ္ထဲမွာရွင္းသြားတယ္။ စတီဒီယိုကကၿပန္လာတဲ့ညဆိုရင္စိတ္ထဲကေပါ့ေနတယ္။ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာသိေနတယ္။ အိမ္ၿပန္ေရာက္တဲ့အထိေၿခလွမ္းအကြက္ေတြကအလိုက္သင့္ေရြ႕ေနတံုးပဲ။ မရွင္းတာက ႏိုင္ငံေရးအစည္းအေဝးေတြကၿပန္လာတဲ့
အခါတိုင္းပဲ၊တခါတေလတယ္လီကြန္ဖရင့္စ္လို႔ေခၚတဲ့ညေတြကိုသြားတက္မိအၿပီိးမနက္လင္းက်ရင္မအီမလည္ႀကီးန႔ဲထလာရတယ္။ ဘာလုပ္ႀကမွာလဲမသိဘူးေပါ့ေနာ္။အသက္(၄၅) ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့အထိေခါင္းေဆာင္ရွာေနတဲ့သူေတြအေႀကာင္းေတြးမိရင္စိတ္က
ေႏွာက္သြားတယ္။တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ပိုရိွေနတဲ့ကိုယ့္မိတ္ေဆြနိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြကိုအႀကံေပးခ်င္တာႀကာၿပီ။ ကုိယ့္ႏွလံုးသားနဲ႔စည္းခ်က္ကိုညာလို႔မရတဲ့ လက္တင္အေမရိကကဆာဆာအကတို႔၊ အာဂ်င္တီးနားတန္ဂိုတို႔ကို
တခါတေလကႀကည့္ပါလားလို႔၊ အနည္းဆံုးက်န္းမာေရးေကာင္းမယ္။ ၿငင္းခုန္လို႔ရမဲ့ေသြးတိုးေရာဂါေတြလည္းမၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္က ကိုယ့္ရဲ႕ပါတနာကိုဘယ္လိုဦးေဆာင္ေခၚသင့္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ၿပေၿခလွမ္းကြက္ေလးေတြကို
နားလည္သြားမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေရွ႕တမ်ိဳးကြယ္ရာတမ်ိဳးေၿပာတဲ့လူေတြနဲ႔အစည္းအေဝးေတြမွာႏိုင္ငံေရးစကား
သြားေၿပာမဲ့အစားအာဂ်င္တီးနားတန္ဂိုအကသြားကၿဖစ္ေနတာႀကာပါၿပီ။
|
|
Wednesday, August 13, 2008
|
အေမရိကကိုအေၿခစကာစကအၿဖစ္အပ်က္ေလးတခုကိုမွ်ေဝႀကည့္ခ်င္တယ္။အေမရိကမွာေနမယ္ဆိုေတာ့ထံုးစံအတိုင္း
အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ၿပႆနာကတက္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
ေတာ္လွန္ေရးကိုသစၥာေဖာက္ထြက္ေၿပးသြားတဲ့ေကာင္၊ ---ဘာညာေပါ့- (အလံနီေတြကိုအမ်ားႀကီးေတြ႔ဘူးေတာ့ရဲရဲရင့္ရင့္ေၿပာ၊စကားလံုးေတြကိုအေတာင့္လိုက္ရြတ္တဲ့ေကာင္ေတြကိုသိတ္ရင္မခုန္ခဲ့ပါဘူး)
ႏိုင္ငံၿခားေရးဝန္ႀကီးဦးဝင္းေအာင္ကိုက်ေနာ္တို႔နယူးေယာက္ကလူေတြနဲ႔သြားဆဲဆႏၵၿပၿပီးအၿပန္ညမွာက်ေနာ့ရဲ႕အဖြဲ႔က
က်ေနာ့္ကိုၿပန္မလာတဲ့အတြက္ဆိုၿပီးထုတ္လိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာလြတ္လပ္သြားသလိုခံစားရတယ္ထင္တာပဲ။ သူတို႔နဲ႔က်ေနာ္ကထိုင္းမွာေနတံုးကလည္းနီးစပ္တာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ကသူတို႔ဘာသာလူစုၿပီးေနတယ္။
က်ေနာ္ကလည္းက်ေနာ့ဘာသာ လပ္ဗ္ဖရားအိုေစ်းႀကီးထဲသြားထိုင္စာဖတ္ရုပ္ရွင္ႀကည့္ေနၿဖစ္တာ။
တကယ္ေတာ့့ တစိမ္းနယ္ထဲမွာတေယာက္တည္းေနထုိင္ရွင္သန္ရဲခဲ့တာခုမွမဟုတ္ဘူး။
ဝရမ္းေၿပးကာလေတြကတည္းကက်င့္သားရေနၿပီ။ထိုင္းထြက္လာတံုးကလည္းသိတ္ၿပီးေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့
ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာေတြကထင္တာထက္ေကာင္းေနတဲ့အတြက္ကိုယ့္ကံႀကမၼာကိုေက်းဇူးတင္ေနမိတာအမွန္ပဲ။
( အခန္႔မသင့္ရင္အသတ္ခံရမဲ့ေနရာကိုး)။
ထားေတာ့-အေမရိကကိုအေၿခခ်ၿပီးမႀကာခင္မွာပဲ က်ေနာ္စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာအလုပ္လုပ္တယ္။
နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ထဲက ကိုရီးယားစားေသာက္ဆိုင္တခုမွာပါ။ ကိုရီးယားစားေသာက္ဆိုင္ဆိုေပမဲ့ဂ်ပန္ဆူရီွးေရာင္းတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ပိတ္မွၿပန္ရတာဆိုေတာ့က်ေနာ့အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ကမနက္(၂း၀၀) ထိုးခါနီးၿပီ။
က်ေနာ္ေနတဲ့ကြင္းစ္ထဲကအိမ္ေလးကိုၿပန္ဖို႔ရထား(၇)ကိုစီးရတယ္။
နံပါတ္(၇)ရထားဆိုတာကစစ္ႀကီးအတြင္းကတည္းကဘယ္တံုးကမွမရပ္ခဲ့တဲ့ရထား။ နယူးေရာက္ၿမိဳ႔ကလည္းဘယ္တံုးကမွမအိပ္တဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးဆိုေတာ့က်ေနာ္လည္းညေတြမွာသိတ္မအိပ္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုအေႀကာင္းအရာကက်ေနာ့္ရဲ႕အဓိကဇာတ္လမ္းကိုေၿပာဖို႔တြန္းအားေပးတဲ့အရာၿဖစ္မယ္။
စားေသာက္ဆိုင္မွာအလုပ္လုပ္ၿပီးအခ်ိန္မေတာ္မွၿပန္ရေလ့ရိွတဲ့နယူးေယာက္ေရာက္ေနတဲ့အာရွသားေတြမွာ သနားစရာေကာင္းတဲ့
ၿပင္ဆင္မႈတခုလုပ္ရတယ္။ အဲ့ဒါက လခထုတ္တဲ့ေန႔ဆို ရတဲ့ေငြအားလံုးနီးပါးကိုကိုယ့္ရဲ႕ေၿခအိပ္ေအာက္မွာဖြက္ၿပီးယူရတယ္။
ေဒၚလာ(၅-၁၀) ေလာက္ကိုသာေဘာင္းဘီအိပ္ထဲထဲ့ထားရတယ္။ လုယက္တိုက္ခိုက္မဲ့သူ လာရင္အဲ့ဒီ ေဒၚလာ(၅-၁၀) ေလာက္ကို
အသာတႀကည္သာေပးလိုက္။ သူတို႔ကလည္းဘယ္ေလာက္ဘယ္မွ်ေတာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ သူရဲေကာင္းလုပ္တဲ့စိတ္ကူးနဲ႔သြားမခုခံနဲ႔။ သူတို႔ဘဝေတြကအိမ္ေၿခမဲ့ေတြ။ သူတို႔နဲ႔ဘဝကိုလဲဖို႔ဆိုတာမတန္ပါဘူး။ ဒါေတြကက်ေနာ္တို႔ႀကံဳေတြ႔ေနက်ညေတြ။
ၿဖစ္ရပ္တခုကေတာ့က်ေနာ့ကိုစိတ္အေႏွာင့္အရွက္ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အဲ့ဒါကလည္း(၇) ရထားေပၚမွာပဲၿဖစ္ေနတာ။
ဒီလို---
က်ေနာ္တို႔(၇) ရထားေပၚေရာက္လို႔ေနရာယူထုိင္၊ အိပ္ငိုက္ၿပီးေမွးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာက္သိုးသိုးခ်ဥ္ဆိုးဆိုးအနံ႔တခုရတယ္။ အနံ႔ကဆိုးဆိုးဝါးဝါးကိုလိမ့္ဝင္လာတာ။ အားလံုးလန္႔ႏိုးလာ၊ တခ်ိဳ႕ကႏွာေခါင္းပိတ္ၿပီးမ်က္လုံးဖြင့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့အိမ္ေၿခမဲ့တဲ့
လူတေယာက္က မွတ္တိုင္တခုကေနတက္လာတယ္။ လူေတြလည္းအနံ႔မခံႏိုင္ေတာ့ တၿခားတြဲကိုေရြ႕ေပးရတယ္။
အဲ့ဒီလူက လူေတြအားလံုးကိုလက္ညွိဳးထိုးၿပီးတဟားဟားနဲ႔အူလႈိက္သဲလိႈက္ရယ္ေမာက်န္ခဲ့တယ္။
အဲ့သလိုၿဖစ္ရပ္ကတရက္လည္းမဟုတ္၊ ၂ ရက္၊ ၃ ရက္လည္းမဟုတ္ခဏခဏၿဖစ္ေနတယ္။
အလုပ္ၿပန္လို႔ရထားေပၚတက္မိရင္ “ဒုကၡပဲ ဒီေကာင္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔အံုးမွာလားမသိဘူး” လို႔ေတြးေနရတယ္။
တရက္က်ေတာ့ ရထားေပၚမွာအိပ္ငိုက္ေနရင္းလူကအရမ္းပင္ပန္းေနတယ္ဆိုတာသိလိုက္တယ္။ မလႈပ္ခ်င္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းသေကာင့္သားေရာက္လာတဲ့အန႔ံက ဆိုးဆိုးဝါးဝါးရလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္းလူေတြတၿခားတြဲကိုထြက္ေၿပးသြားႀကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့မလႈပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အန္ခ်င္တဲ့စိတ္ကုိေအာင့္ထားၿပီးဆက္ထိုင္ေနမိတယ္။ အိမ္မဲ့ယာမဲ့လူႀကီးကလည္းအဲ့ဒီေန႔ကေတာ့မရယ္ေမာဘူး။
က်ေနာ့္ကိုစိမ္းစိမ္းႀကီးမေက်မနပ္ႀကည့္ေနတယ္။ တြဲေစာင့္ကလည္းက်ေနာ့ကိုတခ်က္ႀကည့္ၿပီးသူရဲ႕ဝက္ၿခံလုိတခါးကိုပိတ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္လည္းတထိတ္ထိတ္ပဲ။ ဒီေကာင္ႀကီးငါ့ကိုမ်ားအႏၲရာယ္ၿပဳမလားလို႔ေတြးရင္းလိုက္လာခဲ့မိတယ္။ လမ္းတဝက္မွာသူကဆင္းသြားတယ္။ အမွန္ကသူကေနာက္တတြဲေၿပာင္းသြားမယ္။ သူတက္လာလို႔လူေတြေရြ႕သြားတာကိုၿမင္ရင္သူကအူလႈိက္သဲလႈိက္ဟာသလုပ္သေဘာက်အံုးမွာ။
က်ေနာ္က အရင္ညကႀကံဳခဲ့တဲ့အၿဖစ္အပ်က္ကိုေၿပာၿပတယ္။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကသေဘာမတူဘူး။ ႏွာေခါင္းရႈံ႕တယ္။
သူတို႔အဲ့ဒီအနံ႔ကိုမခံႏိုင္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္နဲ႔အလုပ္အတူလုပ္တဲ့ ကိုရီးယားေကာင္ေလးကစိတ္ဝင္စားတယ္။ သူကလည္းေပေတေတကပ္တပ္တပ္ေကာင္ပဲ။ ေခါင္းမာတယ္။
ေနာက္ေန႔ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္… (၇) ရထားေပၚမွာထံုးစံအတိုင္း
က်ေနာ္ရယ္၊ တြဲေစာင့္ရယ္၊ အနံ႔ဆိုးဆိုးလူႀကီးရယ္….အဲ့ ေနာက္တေယာက္တိုးလာတယ္။
မႈန္ေတေတကပ္တပ္တပ္ကိုရီးယားေကာင္ေလးရယ္။
ရထားေပၚမွာစိတ္အညစ္ဆံုးေကာင္ကအိမ္ေၿခမဲ့လူႀကီးၿဖစ္လာတယ္ထင္တယ္။သူကေတာ္ေတာ္ေလးမေက်မနပ္ၿဖစ္ေနတယ္။ ဘာလို႔ဒီေကာင္ေတြထြက္မေၿပးတာလဲေပါ့။ ကြက္ႀကည့္ကြက္ႀကည့္လုပ္ၿပီးပါးစပ္ကတစံုတရာေရရြတ္ေနတယ္။ အနံ႔ေတြဆိုးဆိုးဝါးဝါးရေနေပမဲ့က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာဘာရယ္လို႔မဟုတ္ဘူး။ ရယ္ခ်င္ေနတယ္။ သူမ်ားကိုစိတ္အေႏွာင့္အရွက္ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့လူ၊ခုေတာ့သူစိတ္အေႏွာင့္အရွက္ၿဖစ္ေနၿပီဆိုတာကိုေတြးမိလို႔ပါ။ ကိုရီးယားေကာင္ေလးကလည္းသူ႔ဘာသာဘာမွမၿဖစ္သလို Walkman ကက္ဆက္ေလးနဲ႔သီခ်င္းေတြနားေထာင္ေနတယ္။ က်ေနာ့ကိုတခ်က္တခ်က္ၿပံဳးၿပေနတယ္။ အိမ္ေၿခမဲ့လူႀကီးကလည္းက်ေနာ္တို႔ကိုစိမ္းစိမး္ႀကီးမေက်မနပ္ႀကည့္ေနတယ္။ ေနာက္မႀကာဘူး။မွတ္တိုင္(၂)ခုေက်ာ္ေတာ့သူဆင္းသြားတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာက်ေနာ္တို႔ကလည္း
ထံုးစံအတိုင္းအိမ္ၿပန္ဖို႔(၇) ရထားေပၚတက္တယ္။သန္းေခါင္ေက်ာ္ ရထားေပၚမွာငိုက္ေနတယ္။ တခ်က္တခ်က္ေတာ့တံခါးဖြင့္ရင္အနံ႔ဆိုးဆိုးေတြရေပမဲ့အဲ့ဒီလူႀကီးကိုမေတြ႔ရေတာ့ဘူး။သူကတခါတေလတံခါးဖြင့္ၿပီး
ကူးလာမလိုလိုလုပ္ၿပီးမွမ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳပ္လို႔တံခါးကိုဝုန္းကနဲၿပန္ပိတ္လွည့္ၿပန္သြားတယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ေနာက္တယ္။
“သူ႔ထက္နံတဲ့ေကာင္ေတြရထားေပၚပါလာေတာ့သူလည္းေၿပးရတာေပါ့ကြာ”တဲ့။ ဒါလည္းၿဖစ္ႏိုင္တာပဲ။
ႏုိင္ငံေရးလုပ္တဲ့အခါ က်ေနာ္အဲ့ဒီအၿဖစ္အပ်က္ေလးကိုသြားသတိယတယ္။
အန႔ံဆိုးေတြ၊ စိတ္ပ်က္စရာေတြေတြ႔တိုင္းေၿပာင္းေရြ႕ေနႀကတဲ့လူေတြကိုက်ေနာ္ေၿပာခ်င္တာေလးရိွတယ္။
ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြကိုသာယံုႀကည္ေစခ်င္တယ္။
အထဲမွာသူငယ္ခ်င္းေတြလြတ္ေၿမာက္ေစဖို႔ တခါတေလက်ေနာ္တို႔အနံ႔အသက္ေတြကိုလည္းအားတင္းရႈရႈိက္ေနရအံုးမယ္။ တခုေတာ့ခြင့္လႊတ္ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ေၿပာသလိုက်ေနာ္ကအိမ္ေၿခမဲ့လူႀကီးထက္ပိုနံေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့
့သည္းညီးခံႀကေပါ့။ ခ်မ္းေၿမ႕ႀကပါေစ။
ေအာင္မိုးဝင္း
ေမလရဲ႕နာဂစ္အေလာင္းသိန္းေသာင္းေတြေပၚနင္းျပီးနအဖကတိုင္းျပည္စစ္ကၽြန္ျပဳေရးဖြဲ႕စည္းပုံ
ကိုအဲဒီေမလထဲမွာတင္ေျပာစမွတ္ျဖစ္က်န္ရစ္ေလာက္ေအာင္မေအာင္႔္နိုင္မေစာင္႔ႏိုင္မရွက္ႏိုင္မေၾကာက္ႏိုင္ အႏိုင္က်င္႔အတည္ျပဳလိုက္ၾကတာ။၉၂ရာႏွုန္းေထာက္ခံတယ္လို႔အ႔ံဘြယ္ေျပာင္ေျပာင္စာရင္းေတြျပလိုက္ၾကတာ။
ခုေတာ႔သူ႕လူေတြေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဘို႔ ျပင္ၾကေတာ႔လို႔အခ်က္ျပေနပါျပီ။ ဒီတခါထူးထူးျခားျခားကိုယ္ဘက္ကစလုိ႔ ဂန္ဘာရီကိုဖိတ္ရတာကသူ႔အကိ်ဳးစီးပြားနအဖမွာသိတ္ေျပာခ်င္ေနတဲ႔စကားေတြရွိတယ္။ ေျပာမယ္႔စကားအႏွစ္ခ်ဳပ္ကကြ်န္ေတာ္တို႔လမ္းျပေျမပုံ(၇)ဆင္႔ခ်-မေနမနားလုပ္လာတာအခုအဆင္႔၄ျဖစ္တဲ႔ ဖြဲ႕စည္းပုံအတည္ျပဳျပီးသြားျပီခင္ဗ်။
၂၀၁၀မွာ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ျပီးရင္ဘယ္သူႏိုင္ႏုိင္အႏိုင္ရပါတီကိုစနစ္တက်
အာဏာလႊဲေပးမွာပါ။NLDအပါအ၀င္အတိုက္အခံေတြအားလုံးပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ၾကဘို႔ခြင္႔ျပဳထားပါတယ္။
ဖိတ္ေခၚထားပါတယ္။(က်ဳပ္တို႔သေဘာထားၾကီးပါတယ္ေပါ႔)
ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားတဲ႔အဖြဲ႔ေတြလည္းလက္နက္စြန္႔ျပီး(လက္နက္မခ်ခုိင္းပါဘူး)
ပါတီေထာင္၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္နိုင္ၾကပါတယ္ေပါ႔။မုန္တိုင္းဒဏ္ခံျပည္သူေတြအတြက္လည္း
ကြ်န္ေတာ္တို႔ကစနစ္တက်ပန္႕ပိုးႏိုင္ငံတကာအကူအညီေတြလည္းထိထိေရာက္ေရာက္ကူညီေစျပီးပါျပီေပါ႔။ဒါေပမယ္႔ ေငြေတြေတာ႕ထပ္လိုေနပါေသးတယ္ခင္ဗ်။ကူပါဦးေပါ႔။
ဒါေတြအဓိကထားေျပာဘို႔ေခၚတာပါ။
ေအာ္-ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ရဟန္းသံဃာေတြေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ဆိုတာလား။
အတိုက္အခံေတြလႊတ္ေပးဘုိ႔ဆိုတာလား။၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲျပီးရင္ အားလုံးကိုတေယာက္မက်န္အေသအခ်ာ
လႊတ္ေပးမွာပါ။ခုေတာ႔စိစစ္တုန္းပါ။ၿျခင္းထဲအားလုံးထည္႔ျပီးသြားျပီ။၁၄ႏွစ္ေတာင္္ၾကာသြားတယ္။ တခ်ိဳ႔ေတြေတာ႔အရပ္သားျခင္းရုိက္သတ္ခုိုင္း။တခ်ိဳ႕ေတြေတာ႔ေထာင္ေတြြထဲထည္႔ထားရတာ။ သိတ္မမ်ားပါဘူး။ႏွစ္၂၀ထဲပါ။ဒီေလာက္ပါ။တရားမ၀င္၀င္ေအာင္လုပ္ရတာဆိုေတာ႔နဲနဲေတာ႔အရုပ္ဆိုးတာေပါ႔။ ၂၀၁၀မွာစစ္တပ္ထဲဆက္ေနဘို႔အရြယ္ရွိေသးသူေတြကေတာ႔ ဆက္ေန။ျမဲမယ္႔အာဏာထဲမွာဒါကအေသခ်ာဆုံး။
စစ္တပ္မွာမလုိလုိ႔အုိလို႕မွပယ္ခံရေတာ႔မယ္႔စစ္သားေတြက္ေတာ႔ ပါတီတခုဖြဲ႔ေတာ႔ေပါ႔။
ခက္တာကခုလိုေန႔စားခေပးျပီးဒုိင္နာကားေတြနဲ႔ ရုိက္ေခၚတင္မွလူစုလို႔ရတဲ႔၀ါးရင္းတုတ္တရမ္းရမ္းလူေတြနဲ႔
လူရုိေသရွင္ရုိေသပါတီတခုေထာင္ဖို႔မလြယ္တာ၊ လူေတြၾကားစည္းရုံးေရးဆင္းဖို႔ခက္တာသူတို႔သိတယ္။
အျမီးက်က္အျမီးစား၊ေခါင္းက်က္ေခါင္းစား။သမၼတလူၾကမ္းနဲ႔ ဘနဖူးသိုက္တူးပါတီမ်ိဳးေတြဘဲျဖစ္လာမွာ။
ရုပ္ျပေကာင္းေအာင္ျမိဳ႕မိျမိဳ႕ဖဆိုတာေတြေခါင္းအငွါးရွာၾကမယ္ဆိုျပန္ေတာ႔သိကၡာသမာဓိနဲ႔ တသက္လုံးေနလာတဲ႔လူၾကီးလူေကာင္းစစ္စစ္ေတြကပတ္သက္ခ်င္မွာမဟုတ္ဘူး၊
ေ၀းေ၀းဘဲေနခဲ႔ၾကတာကလား။ႏိုင္ငံေရးအာဏာကိုစီးပြါးတြက္တြက္တဲ႔ ခါေတာ္မွီသူေဌးတခ်ိဳ႕ေလာက္ဘဲ
ၾကံ႔ဖြတ္ေလလည္တာကို၀မ္းသာမွာ။စည္းရုံးလို႔ရမွာ။ဒါလည္း ျပည္တြင္းျဖစ္ကိုအားေပးပါဆိုတဲ႔စကားလုံး
သက္သက္တန္ဆာဆင္ျမန္မာ႔နည္းျမန္မာ႔ဟန္ စည္းကမ္းျပည္႔၀ေသာဒီမိုကေရစီပါတီအတြက္အေရးေပၚ
မူ၀ါဒတို႔လုပ္ငန္းလမ္းစဥ္တို႔ဆိုတာေတြကို ေခတ္သစ္ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေက်ာင္းေတာ္သားဆိုတာေတြဆီသြားေရးခုိင္းျပီးမွ
အဲဒီခါေတာ္မွီအမတ္ေလာင္းေတြကိုက်က္ခိုင္းရဦးမွာ။ဒါေပမယ္႔စိတ္ပူစရာေတာ႔မရွိပါဘူး။ ျခင္းထဲၾကက္ေတြဆိုေတာ႔လည္းအေတာင္မခတ္ႏိုင္ေအာက္အီးမတြန္ႏိုင္ပါဘူး၊ျခင္းၾကားက တခါတခါ
ေခါင္းထြက္တာေလာက္။အခ်င္းခ်င္းတေကာင္ေခါင္းတေကာင္ဆိတ္တာေလာက္ လုပ္နိုင္ေတာ႔မွာပါ။
သမဂၢေတြအသင္းအပင္းေတြဖြဲ႔ဖို႔ေခါင္းထြက္ေျပာလာရင္လား။ကုိယ္႔ဘက္မွာ တည္ဆဲဥပေဒေတြရွိတာဘဲ။
အဲဒီႏွဳတ္သီးကပ္ေက်းနဲ႔ညွပ္ေပးလိုက္။ ေတာင္ပံၾကားလက္၀ါးေစာင္းတင္ေပးလိုက္။
ဒါမွမရရင္ထိတ္အေလးနဲ႔ထုထည္႔လိုက္။ဒါနဲ႔ဆက္သြယ္ေရး၀န္ၾကီးဦးေအာင္ၾကည္ကိုေတာင္ေမ႔ေနတယ္။
ႏွိဳးျပီးအိမ္ျပန္ပို႔လိုက္ၾကေတာ႔ေလ။ဂန္ဘာရီလာလို႔အလိုက္ကန္းဆိုးမသိေတာင္ေမး ေျမာက္ေမး
ေမးေနဦးမယ္။သရုပ္ေဆာင္ အေရးေပၚခန္႔လုိက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားျပီ။
……………………။။။။။။။။။။။။။……………….။။။။။။။။။။ ……………….
NLDေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္ေတာ႔ဘူးဆိုတာေတာ႔အေတာ္၀မ္းသာဂုဏ္ယူစရာဆုံးျဖတ္ခ်က္။ ဒါ၁၉၉၀လူထုဆႏၵအစစ္ကိုေလးစားျပလိုက္တာဘဲ။ပါတီဖ်က္ခံရမွာလား။မပူပါနဲ႔။ဘာသာ၊ သာသနာကိုေစာင္႔တာ၀ိနည္းအဘိဓမၼာဆိုရင္တကယ္႔လူထုပါတီကိုေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔အသက္က ဒီမုိကေရစီ၀ိဉာဥ္လုိ႔ေျပာလိုက္။ဒီမိုကေရစီ၀ိဉာဥ္လူထုၾကားရွင္သန္ေနသေရြ႔ လူထုကိုအခ်ိန္မေရြးႏွိဳးလို႔
ရပါတယ္။လိပ္ျပာလုံလုံေခၚလို႔ရတယ္။လူစုလို႔ရတယ္။ေခၚတဲ႔ေနရာကိုကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စားခ်ီတက္လာၾကလိမ္႔မယ္။အဲဒီ၀ိဉာဥ္ေသသြား ရင္ေတာ႔လူထုကိုမေခၚနဲ႔ေတာ႔။အေယာင္အေခ်ာင္သမားေတြသာဒိုင္နာကားနဲ႔ေခၚ၊
ေန႔စားခနဲ႔ေခၚ အရက္တုိက္ေခၚ၊လူစုလို႔ရေတာ႔မယ္။ဗမာ႔ႏိုင္ငံေရးမွာပါတီမရိွလည္းလုပ္တတ္တဲ႔လူေတြလုပ္လို႔
ေခတ္ေျပာင္းသြားတာေတြ႔ခဲ႔ၾကမို႔လား။ႏွစ္၂၀စုထားတဲ႔အထုေထာင္းခံမီးျပင္းတိုက္ခံ ေလမိုးဒဏ္ခံအင္အားစုၾကီးက
ဂုဏ္သိကၡာရွိရိွလူထုၾကားမွာပုံစံမ်ိဳးစုံနဲ႕ဆက္ရွိေနတယ္။လူထု ဘက္ကရပ္အကိ်ဳးမေဆာင္ႏိုင္ပဲနဲ႔ေတာ႔
ဘာနံမည္ခံျပီးလိမ္လိမ္။လူထုကိုလိမ္လို႔မရဘူး။လူထုကမအူဘူး။မနဘူး။စစ္အာဏာရွင္ကိုမၾကိဳက္၊ဆန္႔က်င္ပါတယ္ဆိုျပီးပါတီေထာင္ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ႏုိင္ငံေရးလုပ္၊ဒီႏွစ္၂၀အတြင္းတေယာက္မွအဖမ္းမခံရဘူးဆိုတဲ႔အဲဒီပါတီမ်ိဳးကိုလူထုကယုံမယ္ပုံမယ္ထင္လား။ျပႆနာနဲနဲရွိတာကတတိယအင္အားစုုဆိုတာေတြ။တခ်ိန္ကစစ္အာဏာရွင္ျဖဳတ္ခ်
ေရးလုပ္ခဲ႔တဲ႔ေနရာမွာတခ်ိဳ႕လည္းဦးေဆာင္ခဲ႔။ဦးသန္႔ဘုန္းေမာ္စတဲ႔ အေရးေတြမွာပါခဲ႔ၾကတာဘဲ။
ေနာက္ေတာ႔ေရြးေကာက္ပြဲကတပ္အလွန္ရဲမြန္ကအျပန္လမ္းေတြမွာ ဓါတ္ေတြပ်က္ျပီးကိုယ္႔တပ္ကိုယ္ျပန္နင္း
လူထုကိုဒုကၡတြင္းကထုတ္ရမယ္႔အစားသမင္နဲ႔က်ား တျခံထဲထားလုိ႔ရပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီနဲ႔အာဏာရွင္ၾကားပါးပါးေလးပါ။ေရာသမေမႊလုိ႔ရပါတယ္လုပ္ၾကတယ္။ခုသူတို႔ စဥ္းစားေနရတဲ႔
အခ်ိဳးအေကြ႔ကစစ္တပ္ေၾကာေထာက္ေနာက္ခံျပဳပါတီကို၀င္ရမွာလား။ ၾက႔ံဖြတ္နဲ႔ေပါင္းရမွာလား။
တသီးပုဂၢလရပ္မယ္ဆိုလူထုကဘယ္အားကိုးပါ႔မလဲ။NLDနဲ႔၈၈မ်ိဳးဆက္ေတြကိုသစၥာေဖါက္ျပီးတသီးပုဂၢလ နာမည္ခံ
ခဲ႔ၾကတာခုေတာ႔နအဖနဲ႔NLDဒီမိုကေရစီနဲ႔အာဏာရွင္ေတြၾကားမွာ တတိယအင္အားေတြျဖစ္လာမလား။
တသီးပုဂၢလနတ္အိုးကြဲေတြဘ၀နဲ႔ လူထုယုံၾကည္ေထာက္ခံမွဳ ရဦးမလားဆိုတာဘဲ။
ဗိုလ္မွဴးေအာင္လင္းထြ႗္ဟာတခ်ိန္ကနအဖအတြင္းစည္းထဲကလူ၊ဒီမိုကေရစီရဲ႕အတိုက္အခံ ရန္သူတဦးလုိ႔
ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ နာဂစ္ျပီးတဲ႔အခါ နအဖလုပ္ပုံကိုင္ပုံေတြ ၾကည္႔သူစိတ္ေျပာင္းျပီး အာဏာရွင္ေတြကို ရြံမုန္းတာေတြျဖစ္လာတယ္တဲ႔။သူတတ္ႏိုင္တဲ႔နည္းနဲ႔ အာဏာရွင္ေတြကိုပုံေဖၚဘို႔ဆန္႔က်င္ေခ်ဖ်က္ဘို႔ၾကိဳးစား
ပါတယ္။ဒီေန႔ဒီမိုကေရစီေရးမွာ မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ဘို႔သူၾကိဳးစားရပ္တည္စြမ္းေဆာင္လာတာေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသိအမွတ္ျပဳရပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ နားလည္မွဳနဲ႔လက္ကမ္းၾကိဳပါတယ္။
ဂန္ဘာရီက ခရီးစဥ္အလည္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ သေဘာထားပန္ၾကားလႊာကို သယ္သြားေပးျပီး စကၤာပူသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကေနေ၀ခ်လိုက္တဲ႔အခါတုန္းကနအဖေဒါပြျပီးဂန္ဘာရီဆိုတဲ႔လူ-သံတမန္က်င္႔၀တ္
ေဖါက္တယ္။ကုလသမဂၢကလည္းႏိုင္ငံၾကီးေတြဘက္ကလိုက္ေနတယ္။ အတိုက္အခံေတြဘက္ကပင္းေနပါတယ္လုိ႔ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ ေျပာခဲ႔တာေတြ။ ဂန္ဘာရီထပ္လာဘို႔လုပ္တာကိုဂန္ဘာရီမလာနဲ႔ေတာ႔လို႔မေျပာရုံတမယ္ ေန႔ေရြ႕ညေရြ႕ လုပ္ေနခဲ႔တာပူပူေႏြးေႏြးၾကီးရွိတုန္းအားလုံးအသိ။ေနာက္ကုလကအခ်ိဳးျပင္ျပီးအတိုက္အခံေတြလႊတ္ပါ။ အားလုံးပါၾကမွျဖစ္မယ္။ျမင္သာထင္သာလုပ္ပါဆိုတဲ႔ေလေတြေဖ်ာက္ကိုယ္႔စကားကိုယ္ျမိဳ ေအာက္က်ိဳ႕၀င္ျပီး၊
ခင္ဗ်ားတို႔ေျမပုံျမန္ျမန္တူး၊လုပ္ငန္းစဥ္ေတြၿျမန္ျမန္ျပီးေအာင္လုပ္လို႔လည္းဆိုလိုက္ေရာအခ်ိဳးကေျပာင္းသြား ျပန္တယ္။ကုလသမဂၢခင္မ်ာသူကျပစရာအခန္းက႑ေတာင္မရွိေတာ႔သလိုျဖစ္ေနလို႔ျငိမ္ေနတဲ႔အခ်ိန္္က်မွ တကူးတကဖိတ္တယ္္ျဖစ္ျပန္တယ္။နအဖသူလုပ္ခ်င္တာလုပ္ျပီးျပီဆိုေတာ႔ပုဏၰတိုင္ထူဘို႔လိုလာျပီေလ၊
ဒီတခါကုလသမဂၢကို သူအသုံးခ်ရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္တယ္လို႔ သူတြက္သကိုး။
၁၉၅၈ကတည္းကကရင္အမ်ိဳးသားေတြအတြက္KNUကို၀င္ခဲ႔တဲ႔ေတာ္လွန္ေရးသမား ဒုဗိုလ္မွဴးၾကီး
ေစာေဂထူးဟာမၾကာခင္ကနအဖဖက္ကမ္းကိုကူးျပီးကရင္အမ်ိဳးသားေတြရဲ႔ျပႆနာ အေျဖထြက္မလား
သြားရွာၾကည္႔တယ္။ေနာက္အေျဖမထြက္ႏုိင္ေလာက္ဘူးမယံုၾကည္ေလက္ဘူးလုိ႔ ခံစားရလို႔ မေန႔ တေန႔က KNU ဘက္ကမ္းျပန္ကူးလာတဲ႔အခါသူ႔တိုက္ေဖၚတိုက္ဘက္ေတြက ေမတၱာ မပ်က္ၾကိဳဆိုတာ ၾကားရလို႔ ပီတိျဖစ္မိတယ္။
ရဲေတြေထာင္က်တဲ႔အခါေထာင္ထဲမွာသူတို႔ဟာသနားဘုိ႔ေကာင္းေနတတ္ျပီး သူတို႔အတြက္အသက္အႏၱရာယ္လည္း
အရမ္းၾကီးေနတတ္တယ္။ေထာင္က်ေဆာင္မွာပို႔လိုက္္လို႔လူဆိုးေတြနဲ႔တူတူသြားေနရတဲ႔အခါ လူဆိုးေတြကသူတို႔ကို ႏွိပ္စက္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ရဲေတြဆိုျပီးညက်ေတာ႔ေစာင္အုပ္ျပီး၀ိုင္းကန္ၾကထုိးၾကိတ္ၾကလုပ္တယ္။ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ကြဲျပဲ ဖူးဖူးေယာင္ျပီးတိုက္ထဲေရာက္ေရာက္လာတာေတြမၾကာမၾကာေတြ႔ခဲ႔ရဖူးတယ္။ ဒုကၡေပးႏိွပ္စက္ခဲ႔တဲ႔ျပစ္မွဳအကုသုိလ္အလိုက္သူတို႔ကသားေကာင္ေတြျပန္ျဖစ္။သူတို႔ကိုသတ္ဖို႔ေခ်ာင္းတာ
တခါျပန္ခံၾကရတာ။ဒီလိုျပန္အႏိုင္က်င္႔တာခံရတာေတြ႔ေတာ႔႔ေအာ္၀႗္ဆိုတာဒါလားလို႔ေတြးမိဖူးတယ္။ ရဲေတြမၾကာခဏအသတ္ခံရတတ္လို႔ေနာက္ဆိုလူဆိုးေတြရွိတဲ႔အေဆာင္ေတြမွာမထားရဲေတာ႔ပဲ က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္၅ညေတြရွိတဲ႔တိုက္ေတြမွာလာထည္႔ထားတယ္။ဒီမွာလည္းဒုကၡကမေသးဘူး။ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္ရတဲ႔အထဲတိုက္က၅ညေတြကတရားေဟာေသးတယ္။ပုလိပ္က်င္႔ပုလိပ္ၾကံမေပ်ာက္ရင္ေတာ႔ မ်က္ႏွာသာမေပးဘူး။လူထုကိုဒုကၡေပးတဲ႔ျပစ္မွဳေတြတသီတတန္းထထရြတ္ေတာ႔႔ရဲေတြစိတ္ညစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ေမွာ္ဘီတိုက္ၾကီးဘက္မွာရဲေတြအတြက္သီးသန္႔ရဲဘက္စခန္းဆိုတာသက္သက္ထြင္ေပးရတယ္။ ရဲေတြေထာင္က် လာတာနဲ႔ျမန္ျမန္ေထာင္ျပင္ထုတ္ျပီး အဲဒီသီးသန္႔ရဲဘက္စခန္းကိုပို႔တယ္။
ခုဆိုျဖဳတ္ထုတ္ရွင္းခံထားရတဲ႔ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေထာင္ေတြထဲမွာ ထားရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္သတဲ႔။ အေဆာင္မွာလည္းမထားရဲ။ တိုက္ေတြမွာလည္း သဟဇာတမျဖစ္နဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးရဲဘက္စခန္းဆိုတာလည္း ဘယ္ထြြင္ရဲမွာလဲ။နအဖဒုကၡမ်ားတယ္။သီးသန္႔ ေနရာေတြရွာရတာေထာင္ထဲမွာေတာ္ေတာ္ခက္။
ဒီေန႔ဗမာျပည္ၾကီးကေထာင္ပါဘဲ။ဘုရားပြဲေလးေတာင္ ဘယ္မွာလြတ္လြတ္လပ္လပ္က်င္းပခြင္႔ရလို႔လဲ။
အထက္အမိန္႔ခံရတာကလား။အာဖရိကမွာဇင္ဘာေဘြသမၼတမူဂါဘီဆိုတာတခ်ိန္ကလူျဖဴေျမေတြသိမ္းေျမယာ ေ၀ျခမ္းေရးေတြဇြတ္လုပ္ျပီးတုိင္းျပည္မွာေတာ္ေတာ္လူၾကိဳက္မ်ားခဲ႔ဘူးတာပါ႔။ႏွစ္ေတြၾကာ အာဏာေတြရူးသြားေတာ႔
ဒီေန႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္၆ေယာက္ဇက္ခ်ဳပ္တဲ႔ႏိုင္ငံေရးမရဏရထားကို ဆြဲေနရရွာပါတယ္။ေနာက္ဆုံးေရြးေကာက္ပြဲမွာ
အတိုက္အခံေမာ္ဂန္ခ်န္ကရိုင္းႏိုင္သြားေတာ႔အေၾကာင္းေတြအမ်ိဳးမိ်ဳးျပအာဏာလႊဲရမွာမလႊဲဘဲထပ္ျပိဳင္မယ္တဲ႔။ ခေလးေတြကစားသလို ဘြာေတးလုပ္တာေပါ႔။ ေနာက္ထပ္ ေရြးေကာက္ပြဲထပ္လုပ္တယ္။ ဒီတခါ မရွဳံးရေအာင္ မႏိုင္ႏိုင္တဲ႔နည္းနဲ႔အတိုက္အခံေတြကိုလုိက္ရုိက္သတ္တယ္။လူတရာေက်ာ္ေသတယ္။ ခ်န္ကရုိင္းကိုလည္း
သတ္မယ္ေပါ႔။ျခိမ္းေျခာက္တယ္။ခ်န္ကရုိင္းတေယာက္ သူ႔လူေတြကမတရားေသ၊သူလည္းအသက္ေဘးနီးဆိုေတာ႔ ၾကံဳရာသံရုံးတခုထဲ၀င္ေျပးရရွာျပီးေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္ေတာ႔ပါဘူး။ေျပာတယ္။ဒါနဲ႔မူဂါဘီကျပိဳင္ဘက္မရွိသမတ ျပန္လုပ္တယ္။
ပြဲကသရုပ္ပ်က္လြန္းေနေတာ႔တကမာၻလုံးပြက္ေလာရုိက္ေနျပီးဒီေန႔ဘဲေတာင္အာဖရိက သမတအမ္ဘီကီ
၀င္ညွိျပီးေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတယ္။ညီညီညြတ္ညြတ္ျပန္လုပ္ၾကဘို႔သေဘာတူသြားၾကသတဲ႔။အာဏာခြဲေ၀ၾကရမွာ
ေပါ႔။၁၀ႏွစ္ၾကာရန္သူျပိဳင္ဘက္ေတြခုေတာ႔လည္းလက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ေနၾက။ဒါေကာင္းတဲ႔လကၡဏာပါ။ တဖက္မွာေတာ႔ေျမဇာပင္ျဖစ္တဲ႔ျပည္သူေတြကေသေၾကေနတုန္း။လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္အသုဘခ်ေနတဲ႔ သတင္းကိုျပေနတုန္းဘဲ။တရားခံဘယ္မိမွာလဲ။
သတင္းထဲမွာသိသာတာကသူတို႔ႏွစ္ဖက္လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္တဲ႔အခ်ိန္မွာခိ်န္လုံးအရုိက္အႏွက္ခံရ ေသေျပးရွင္ေျပးေျပးခဲ႔ရတဲ႔ထာ၀ရအရွုံးသမားခ်န္ကရုိင္းအျပဳံးကေတာက္ပေနျပီးသမတၾကီးမူဂါဘီမ်က္ႏွာက ေမ်ာက္သံပုရာသီးခြံ႕ခံထားရသလို အေတာ္က်ဥ္းၾကပ္ျပီးဒုကၡေရာက္ေနတဲ႔ပုံေတြ႔ရတယ္။
ဒါေတြကေလာကသဘာ၀ဘဲ။သာသနာေရးကိစၥလုပ္တာမွာေတာင္လူထုေတြရဲ႔ဒုကၡေတြကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျပီးနအဖေျမွာက္စားတာတခုပဲသာယာမိရင္္နအဖအၾကိဳက္ ဘက္လိုက္လုိ႔မ်ားတရားေဟာမိရင္
နအဖဘုန္းၾကီးျဖစ္ရတာဘဲ။ဒီမိုကေရစီဘက္ကရပ္ရင္လည္းဒီမိုကေရစီဘုန္းၾကီးျဖစ္မွာဘဲ။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကား ဆုံးမေတာ္မူခဲ႔တဲ႔၃၈ျဖာမဂၤလာမွာအေသ၀နာစဗာလာနံလို႔ုဘဲေဟာျမြက္ေတာ္မူခဲ႔တယ္မဟုတ္လား။ လူမိုက္ကိုေရွာင္ဘို႔ ေဟာျမြက္ေတာ္ မူခဲ႔တာ။ ေပါင္းဘို႔ ျမြက္ေတာ္မမူခဲ႔ဘူးေလ။
ခြန္ဆိုင္း (၂၁.၇.၂၀၀၈)
.jpg)
ဝိညာဥ္ေတြမလြတ္ေၿမာက္ပဲနဲ႔
ရႈေမွ်ာ္ခင္းေတြကိုခံစားဖို႔မလြယ္လွဘူး။
ကိုယ့္အရိပ္ေတြကိုႀကည့္ၿပီး
သူရဲေကာင္းလိုဟန္ေဆာင္ေနတဲ့သူေတြအေႀကာင္း
ေမ့ထားခ်င္တယ္။
အုပ္စုေလးဖြဲ႔တတ္ယံုေလာက္နဲ႔
ခပ္ညံ့ညံ့အေတြးေလးေတြေသာက္တတ္ယံုေလာက္နဲ႔
ေႏြဦးကိုအပိုင္စီးဖို႔စိတ္ကူးေနသူကို
တခုေတာ့မွာလိုက္ခ်င္တယ္။
ဘဝဆိုတာ
ႏွင္းပန္းစမ္းက်ေရနဲ႔
ေလာင္းေႀကးထပ္ထားတဲ့ေသြးစီးေခ်ာင္းေတြ…..
ေပါင္းၿပီးေလာင္မီးက်ေနတဲ့အခန္းတခုဆိုတာ။
လာကြယ္
ေႏြဦးကိုလိပ္ၿပာသန္႔သန္႔ခံစားရေအာင္ပါ။
ေအာင္မိုးဝင္း
ဘယ္ဘက္ေဘးမွာစာအုပ္အဖံုးေလးတခုၿပထားတယ္။
စာေရးသူကအာဏာရွင္ေတြကိုအမ်ိဳးအစားခြဲၿပထားတယ္။စစ္ေရးအင္အားသံုးေၿဖရွင္းမႈအက်ိဳးဆက္၊သံတမန္ေရးရာအေႀကာင္းကို
ေဆြးေႏြးတဲ့အခါဗမာၿပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးစီအိုင္ေအက၁၉၈၈မွာဗမာစစ္အစိုးရနဲ႔အဆက္အသြယ္ၿဖတ္ခဲ့တာမွားတယ္လို႔သူကယူဆတယ္။
စစ္ဝါဒီေတြ၊ကြန္ၿမဴနစ္အာဏာရွင္ေတြ၊ဘုရင္ပိုင္ႏိုင္ငံကအာဏာရွင္ေတြ၊...... စတဲ့အမ်ိဳးအစားေတြကိုခြဲလိုက္တယ္။
အေမရိကန္ႏိုင္ငံၿခားေရးမူဝါဒကိုေမးခြန္းထုတ္ေနသူေတြ၊စိတ္ဝင္စားတဲ့သူေတြဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ႀကည့္ေစခ်င္တယ္။
ေသခ်ာတာတခုေတာ့ေၿပာမယ္။
စာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီးရင္ခင္ဗ်ားေသခ်ာေပါက္ၿပံဳးမိမွာအမွန္ပါပဲ။
The rest of the post
ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ပါေမာကၡWilliam C.Martel ရဲ႕စာအုပ္တအုပ္ကိုမိတ္ဆက္ေပးခ်င္တယ္။
ပနားမား၊လစ္ဗ်ား၊ပါရွန္းပင္လယ္ေကြ႔အပါအဝင္၊ကိုဆိုဗို၊အာဖကန္နစၥတန္၊အီရတ္စစ္ပြဲေတြကိုသံုးသပ္ထားတဲ့စစ္ေရးေလ့လာမႈေတြ၊
သူကအမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးႏွင့္ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးစာသင္ခန္းေတြမွာနာမည္ႀကီးတဲ့ပါေမာကၡတေယာက္ၿဖစ္တယ္။
၁၉၈၆မွာ“ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်တဲ့ႏ်ဴူကလီးယားစစ္ပြဲ”ကိုေရးသားၿပီးနာမည္ရလာတယ္။
၁၉၈၇မွာ “စစ္ပြဲေတြကိုဘယ္လိုတားဆီးမလဲ”
စာအုပ္ကိုေရးသားခဲ့တယ္။စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့တင္ၿပမႈေတြပါ။
သူနဲ႔က်ေနာ္ၿပီးခဲ့တဲ့လကေဘာ္စတြန္မွာေတြ႔စဥ္
“ဆရာေကာဘယ္လိုလဲ၊အေမရိကန္ေတြႀကီးစိုးေနတဲ့ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးဖြဲ႔စည္းေနမႈကိုႀကိဳက္လား”
လို႔တည့္တည့္ေမးႀကည့္မိတယ္။
သူကအတည့္ေမးလိုက္တဲ့ေမးခြန္းကိုခ်ိန္ခ်ိန္ဆဆနဲ႔ေၿဖတယ္။
“က်ေနာ္မႀကိဳက္ပါဘူး”တဲ့
၁၉ရာစုတံုးကလိုMulti-polar system ကိုပဲႏွစ္သက္တယ္ လို႔ေၿဖတယ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္သူ႔ကိုႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းသားေတြကႀကိဳက္တယ္။
သူမ်ားရဲ႕အယူအဆေတြကိုေလးေလးစားစားနားေထာင္တယ္။
စာသင္ခန္းမွာဘက္ေပါင္းစံုကေတြးတဲ့အယူအဆေတြကိုဖြင့္ေပးသူၿဖစ္လို႔ပါ။
သူနဲ႔အင္တာဗ်ဳးတခုလုပ္ထားတယ္။မႀကာခင္က်ေနာ္တို႔တင္ဆက္ေပးပါ့မယ္။
The rest of the post
ဗမာၿပည္ကန္ပိန္း(ၿဗိတိန္)ကေနဗမာၿပည္မွာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၼဏီေတြကို ၂၀၀၈ အတြက္စာရင္းထုတ္္ၿပန္လိုက္တယ္။
ကုမၼဏီစာရင္းေတြကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုအပါအဝင္အေနာက္အုပ္စုရဲ႕ကုမၼဏီေတြကိုအမ်ားႀကီး
ေတြ႔ရမယ္။အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕အတြင္းေရးမွဴးဒါရိုက္တာအၿဖစ္တာဝန္ယူထားတဲ့ရွယ္ဗလြန္ကုမၼဏီကိုလည္းေတြ႔လိုက္ရေသးတယ္။
ရွယ္ဗလြန္က ကမၻာမွာအာဏာရွင္အစိုးရေတြနဲ႔စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့ကုမၼဏီအၿဖစ္နာမည္ဆိုးနဲ႔ေက်ာ္ႀကားတယ္။
အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေရာေယာင္ၿပီးတရုတ္ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ေနတဲ့လူတခ်ိဳ႕ကိုေမးစရာေတြရိွလာတယ္။
တခုေတာ့ႀကိဳမိတ္ဆက္ထားခ်င္တယ္။တရုတ္ကိုက်ေနာ္တို႔ဘယ္ေလာက္ေသာက္ၿမင္ကပ္သလဲဆိုတာအေထြအထူးမေမးပါနဲ႔။
က်ေနာ္တို႔မႏၱေလးသားေတြကတခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္လို႔ကိုယ္ဘာသာမရွက္မေႀကာက္မိတ္ဆက္ေနတဲ့ဲ့လူေတြ
ႏိုင္ငံၿခားအလုပ္သြားလုပ္ေနခ်ိန္မွာၿငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ေတြမူးရူးရမ္းကား၊တရုတ္ႏိုင္ငံကဗမာစစ္အစိုးရကိုလက္နက္သယ္လာတဲ့
ကုန္ကားေတြေမၿမိဳ႕ဘက္ကမနက္ေဝလီေဝလင္းေမာင္းဝင္လာတာေတြကိုႀကံဳခဲ့ရသူေတြ၊
တရုတ္ၿပည္ဘာလဲ၊ဘယ္လဲဆိုတာက်ေနာ္တို႔သေဘာေပါက္ၿပီးသား။
အမွန္ကရွယ္ဗလြန္ကုမၼဏီဗမာၿပည္နဲ႔စီးပြားေရးလုပ္ေနတာကိုဗမာၿပည္ေရးလုပ္ေနတဲ့အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုကလူေတြမသိတာ
မဟုတ္ဘူး၊ သိတယ္။ဒါေပမဲ့သူတို႔ကကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံကႏိုင္ငံေရးအေႀကာင္းဘာမွမေဆြးေႏြးပဲနဲ႔မေရာင္ရာဆီလူးေနတယ္။
ဝင္ေငြကလည္းေကာင္းပါ့။ ဗမာၿပည္အေရးလုပ္တယ္ဆိုၿပီးအိပ္ကပ္ထဲတလေဒၚလာေလးငါးေထာင္ထည့္ေနလိုက္ႀကတာ။
လူေတြကသိပါတယ္။ မေၿပာခ်င္လို႔ႀကည့္ေနတာ။လခေတြနဲ႔ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာအၿပစ္မေၿပာပါဘူး၊ကိုယ္ကိုမကူတိုင္းစစ္မ်က္ႏွာ
အားလံုးဖြင့္လိုက္ၿပီးဗမာၿပည္ႏိုင္ငံေရးလမ္းေႀကာင္းကိုရႈပ္သြားေအာင္မလုပ္ဖို႔ပါပဲ။
အီရတ္စစ္ပြဲကိုမသြားခင္တံုးကကြန္ဒိုလီဇာလႊိဳက္ကေၿပာဘူးတယ္။ကုလသမဂၢလံုၿခံဳေရးေကာင္စီအဆံုးအၿဖတ္ကိုေစာင့္စရာမလိုတဲ့
သူကသိေနတယ္။ ကုလသမဂၢလံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာႏွစ္ေပါင္း(၅၈)ႏွစ္အတြင္း(၁၉၄၅ ကေန၂၀၀၃အထိ) ဗီဒိုကိုင္ထားတဲ့အင္အားႀကီး
ငါးႏိုင္ငံသေဘာတူဆံုးၿဖတ္ခ်က္က်တာဆိုလို႔ (၂)ခါေလာက္ပဲရိွတယ္။ (၁၉၅၁) ကိုရီးယားစစ္ပြဲနဲ႔ (၁၉၉၁)အီရတ္ကကူဝိတ္ကိုက်ဴးေက်ာ္
လို႔စစ္ေရးအရကုလသမဂၢကဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္ခဲ့တဲ့ၿဖစ္ရပ္သာပဲ။က်န္တဲ့ကိစၥေတြမွာဘယ္ေတာ့မွသေဘာတူညီမႈရခဲ့တာ
မဟုတ္ဘူး။ဒါေတာင္ကိုရီးယားစစ္ပြဲမွာဆိုဗီယက္နဲ႔တရုတ္ကလံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာမရွိဘူး။တကယ္လို႔ဆဒမ္ဟူစိန္ကိုၿဖဳတ္ခ်တံုးက
အာဏာရွင္စံနစ္ကိုၿဖဳတ္ခ်ၿခင္းဆိုတဲ့ေႀကြးေႀကာ္သံကိုသက္ေသၿပခ်င္တယ္ဆိုရင္လက္ေတြ႔လုပ္ၿပဖို႔ဗမာၿပည္ကိစၥကသက္ေသၿပရမဲ့
အရာပဲ။ ဒီမိုကေရစီၿမင့္တင္ေရးကိုတကယ္လုပ္မွာလား၊ ႏိုင္ငံေတာ္အက်ိဳးစီးပြားကိုပဲႀကည့္မွာလား။ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာဘယ္လိုမွ
သေဘာမတူႏို္င္တဲ့အရာကိုတင္တင္ၿပီးေဆြးေႏြးေနတယ္ဆိုတာမီဒီယာၿပပြဲတခုသက္သက္လုပ္ေနတာလို႔က်ေနာ္တို႔ထင္တယ္။
တရုတ္နဲ႔ရုရွားကထိပ္တိုက္ဆန္႔က်င္ေနမယ္ဆိုတာသူတို႔သိတာေပါ့။တဘက္မွာတရုတ္ၿပည္နဲ႔စီးပြားေရးအပ်က္မခံသလို၊ ရွယ္ဗလြန္ကလည္းဗမာၿပည္ထဲမွာစီးပြားေရးဆက္လုပ္ေနတယ္။
လူထုအင္အားကိုပဲယံုတယ္ဆိုရင္ကိုယ့္ကိုမကူညီတဲ့ႏိုင္ငံေတြကိုသြားစဥ္းစားမေနနဲ႔။ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြကသူတို႔လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတာ။ တတိယကမၻာ ႏိုင္ငံေတြဆီကသူတို႔ကိုဆန္႔က်င္ေနလည္းဂရုစိုက္မွာမဟုတ္ဘူး
အဓိကကေတာ့ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံကအစိုးရေတြရဲ႕မ်က္ႏွာ(၂)ဘက္ရပ္တည္ေနတဲ့မူေတြကိုဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္သင့္တယ္။
ေရရွည္ဆက္ဆံရမဲ့အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြရဲ႔ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈ၊ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးေရစီးကိုေလ့လာသင့္တယ္။
ပီကင္းအုိလံပစ္ပြဲေတာ္ကိုႀကိဳက္တဲ့သူကန္႔ကြက္ႏိုင္တယ္။ ခံစားမႈေတြကိုက်ေနာ္တို႔နားလည္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီးပီကင္းအိုလံပစ္ဆန္႔က်င္ပြဲသြားလုပ္လို႔ကေတာ့ရႈပ္ကုန္ေရာ။
မပါးနပ္တဲ့၊အၿမင္မက်ယ္တဲ့ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈလို႔က်ေနာ္တို႔ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းေတြမွာမလုပ္ပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးနားလည္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ၊သမိုင္းနားလည္တဲ့ူသူေတြကအဲ့ဒီကန္ပိန္းကိုေရွာင္ႀကတယ္။
ဘာလို႔လဲသိလား။တရုတ္ေတြရဲ႕မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကိုဆြေပးလိုက္သလိုၿဖစ္သြားမွာစိုးလို႔။ တရုတ္ကိုခ်စ္လို႔မဟုတ္ဘူး။
ကုလသသမဂၢမွာတရုတ္ႏိုင္ငံကိုအဖြဲ႔ဝင္အၿဖစ္လက္မခံဖို႔ပိတ္ပင္တားဆီးခဲ့တဲ့သမိုင္းေတြကိုတရုတ္ေတြကေမ့မွာမဟုတ္ဘူး
ဆိုတဲ့သမိုင္းကိုသိေနလို႔။ ကဲ..ခုေတာ့ရွင္းေလာက္ပါၿပီ။ဗမာအစိုးရကိုအသက္ဆက္ေပးေနတာ
ရွယ္ဗလြန္နဲ႔အေမရိကန္ကုမၼဏီေတြလည္းပါတာေပါ့။
ကြန္ဒိုလီဇာလြိဳက္ ကိုသမၼတေဂ်ာ့အိတ္ဒဗလူဘုရွ္ကဘာလို႔အႀကံမေပးခဲ့တာလဲ။
စစ္အစိုးရကိုအသက္ဆက္ေပးမဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမလုပ္ဖို႔ေပါ့။
က်ေနာ္တို႔သိတ္မအ ဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္
Along the history especially during World War I and World War II, European countries waged wars against each other, and raised their extreme nationalism flags. But devastated societies and their bitter experience questioned stability and peace for lives, and tried to touch common ground for their national interests. Some World leaders were thinking not only global organization like United Nations but regional Inter Governmental Organizations for security, social and economics developments. European Integration was first intentioned to cooperate among European to rebuild war-torn economies, and European Union is one of the most comprehensive Inter Governmental institutions in the history. The tremendous efforts and successes of European Unions create further widening and deepening of integration.
After Second World War, while power struggles and invasions between democratic bloc and evil Soviet Empire were striking to hearts of Europe, six Western Europe countries set an economic-orientated organization in 1950s, and it became the most complex and effective institution in the world. Although those countries were rivals in historic warfare, they brought some aspects for brighten future. Indeed, the significant reasons were pushing to reach that line. From experience of the devastated wartime, most of Western European countries gradually realized that they couldn’t walk in damaging earth alone and helping each other was the most suitable and comprehensive transformation to struggle for rebuilding war-torn economies. On the other hand, they had wonderful experience from substantial grants of Marshall Plan by United States, and that plan provoked the idea of soft power on them. On the other hand, according to experience of Great Depression ear, they had seen countries’ economies turned to worsen and worsen when trade barriers were strictly created. In consequences, the tension of international community was grown up. Therefore, they reduced their internal barriers and, competition of international trades also delivered persuasive international relation. In addition, Soviet communism was threatening not only at Eastern Europe but also domestic policies in France and Italy, and invasion of Soviet evils made concerned to Western Europe countries and their allies United States. On the other hand, United States, France and United Kingdom believed encouragement and stabilizing to economies and military of Germany would create helpful power for European Integration and avoid future conflicts. By integration, Western Europeans expected the prevention of communist spread to their regions. In an aspect of cooperation, six European states saw advantages of their combination also broke through international markets together and strengthened their countries’ economies and social relationships. Therefore, the original purpose of the European Integration was economics, political and military in nature.
Jean Monnet and RobertSchuman were known as pioneers of the European Unions, and they believed peaceful Europe could be built by step by step if the states were cooperated each other. In addition, they suggested that transitional technical problems such as need for rebuild destroyed countries during War, could also push to form common institution to solve economics and social crisis. To reach their goal for military and economies, six countries France, Germany, Italy, Belgium, Netherlands and Luxembourg created European Coal and Steel Community ( ECSC ) in 1952, and it was the most important step for European Unions. In addition, it showed that Germany, Italy and France were working together instead of conflicts like in past. Five years later, in 1957, from the Treaty of Rome, six Western Europe countries formed three new communities such as The European Atomics Energy Community ( Euratom), the European Defense Community ( EDC ) and the European Economics Community ( EEC ). But only the European Economic Community showed its effectiveness. When Ireland, Britain and Denmark joined in 1970s, EU was grown up with nine countries membership. In 1980s, Greece, Spain and Poland also became members of European Unions. When the Berlin Wall was collapsed, East Germany and West Germany reunified. As a result, one frontier of communist threat was shifted to alliance and safer community was created. In 1995, European Unions allowed new members such as Austria, Finland and Sweden, and its widening was clearly seen when eight countries from Eastern and Central Europe together with Malta and Cyrus.
European Integration became wider and wider but it steps were in combination with hesitation and admiration. After Soviet Union was disintegrated in 1991 and most of Eastern European countries joined to European Unions, the vital historical step began in 2004. On the other hand, Eastern European countries would like to show their commitments of how they were eager to transform to westward orientation as they had suffered in dictatorship systems. In addition, they believed the Western Societies had more economic opportunities and security for their life when they compared with their neighbor Russia. Therefore, they have fully commitment to be happy with democratic, Capitalists’ countries. Indeed, the end of Cold War also changed the political purpose of the European Unions. On the other hand, faces of security threats appeared in another forms like illegal drugs and terrorism, and EU also handled two embracing issue such as great expansion of memberships and institutional changing on them. At the same time, common foreign and security policy were installed more forcefully, and decision making processes were granted in the system of centralized development. According to the structure of European Union, five institutions such as The European Council, The Council of Minister, The European Parliament, The European Commission and The European Court of Justice handle affairs of EU, and primary intergovernmental are European Council and the Council of Ministers. Increasing number of policies was created in European Court of Justice, Commission, Council of ministers and European Parliament. In fact, these kinds of institutional developments caused deepening, and on the other hand most of European were not satisfied the idea of power shift to European Unions from their National governments. According to the nature of Europe, some countries were still asking their national identities, and not comfortable with complicated European Institution. In addition, those countries complained that most of political decisions and other produced by EU were not by their own government. In fact, although European Parliament had more granted power than before, there were a lot of resistances for legislation.
Indeed, European Unions is not a democratic institution. Although European Parliament representatives are democratically elected, it is difficult to say that they are fully representing to will of his country. According to voting research in 2004 European Parliament Election, turnout rate was below 50 percent, and the situation expressed how much interest by people. Therefore, former President of the European Commission Romano Prodi had mentioned the linked between low voter turnout rate and weak democracy, “The message is plain and simple. Many European feel that the European Unions doesn’t come up to their expectations and so they saw no point in voting.” Therefore, if European does not realize how European Parliament is powerful, its deepening would be in limitation. Moreover, 2005 EU constitution was opposed by many countries because people believed it would create more unemployment rate, hurt immigration problems and ultimately result in membership for Muslim country Turkey. “No” campaigns in France and Netherlands showed the evidences for refusing signs of constitution. Rejection to constitution for more cooperation meant rejection on globalization process. Therefore, some people thought that EU might go deepening at certain levels and then stop. But some people argued that although the unbalanced developments and policies were created among EU states, it would not effect to European Institution and future hope. Using single currency “euro” by thirteen countries and rejected by other countries is the most significant example of their argument.
In addition, the European Union is facing at odd with foreign policy because members of 25 countries do not come with same voices as naturally. One of the amazing issues was Iraq War, and France, Germany and other against to war plan of the United States, while former Eastern European countries and Britain were backing up to United States. It was a critical movement and different direction of strategic policies of defense in previous Cold War era. Although EU had common ground for anti-communist agendas in that time, there was no agreement on issue about regional threat by Iraq in 2003. As all the states were more preferred in their national interested than EU, the foreign policy for defense. In addition, incoherent response to former Yugoslavia collapse, Kosovo crisis in 1999 and involvement in Iraq verified how EU is going far from previous trend of democratization of foreign policy. Sometimes, it is very funny for counting on population of country according to class documentary film, but EU is passing through smoothly to wonderful years of 21st century.
Indeed, the European Union becomes the most developed trading organization in the modern world history. Although they are facing with some odd foreign policies on common ground, the European integration would go widening because of nature of Europe. At the same time, anti-globalization sentiment and extreme nationalists would not hurt deepening of EU because of aspect of economics cooperation and stability in peaceful transformation among European nations. However, its deepening might be stopped at certain level of dealing with Muslim nations because of different natures and between two different civilizations.
Bibliography
Ducan, Webster and Swikty, World Politics in 21st Century, third edition, Pearson and Longman Press
Hitchcock,William , The Struggle for Europe
The Peaceful Europe: The Beginning of cooperation, http://europa.eu/abc/history/index_en.htm
Chinese intellectuals feel that their China is one country, and they don’t want China into separate kingdoms. Therefore, they always believe strong leaders could unify the country.
Tibet conflict is the best example of their belief. While Tibetans are demanding for independence, Chinese are complaining Tibet is part of their country and never admit invading to Tibet in 1949.
Yes. Chinese history and political heritage will doom any effort to create a democratic political system.
According to Confucianism, “People can be improved, but they must understand their roles and perform them obediently. Sons are subservient to fathers, wives to husbands, younger brothers to elder brothers, and subjects to rulers.” Despite Mao Zedong hated most of Chinese old traditions, he stack together with Confucian stress on right thinking.
Chinese intellectuals feel that their China is one country, and they don’t want China into separate kingdoms. Therefore, they always believe strong leaders could unify the country.
Tibet conflict is the best example of their belief. While Tibetans are demanding for independence, Chinese are complaining Tibet is part of their country and never admit invading to Tibet in 1949.
Although Deng Xiaoping encouraged economics reform, he did not allow any moves towards democracy, as have his successors. He left the politics to Communist party despite the part of market economy was created. In 1989, Dang brutally cracked down the pro-democracy movement in Beijing Tiananmen square.
All four generations never suggested democracy in China’s future.
China is organized on a unitary rather than federal pattern.
Despite Chinese understand the idea of free market and democracy, it is difficult to express freely because the regime strictly control everything in their dictatorship style.
“ Thousands of censors supervise China’s Net, filtering emails for key words such as “democracy”, “Tiananmen”, and “Taiwan”. The regime also jailed some bloggers for subverting audience.”
No. Free market and globalization break through into the old philosophies of Chinese, and nobody can stop democracy essence.
China’s political system is changing. The overall system is much looser and freer. Indeed, views of ancient and modern China, sampling on cuisine could not tell the people are under dictatorial communist regime.
Student movement at Tiananmen Square in 1989 evidenced that Chinese would like to change the political system and want freedom.
After Tiananmen Square student movement was brutally cracked down, most of Chinese were despaired, and Marx, Mao and Deng have been discredited. “The Communist party and China display now complete lack of value.” After this turning point, Chinese would have desire for democratic government.
China’s autonomous regions are the most troublesome. The bombings and riots of 8 million Turkic-speaking Muslim Uygurs of Central Asia in Xinjiang and freedom movement of Tibetans are questioning that China would change their centralized political system and open to federal pattern.
Some educated Chinese have rediscovered classic liberalism-the philosophies of freedom and small government of Lock, Adam Smith, and Jefferson. When Chinese receive MBA degrees from abroad and understand the free market economy of Hayek and Friedman, it could challenge to the ideal of Marxism of the regime and lead to democracy.
In these decades, we see a lot of suicide bombs attack in Iraq, ordeal by arms of Tamils tigers in Sri Lanka, the violent ideology of the Basques in Spain, and bitterness response of Hamas in Middle East. On the other hand, democracy movement under brutal oppressive regime in Burma, non-violent resistance on the West Bank and in Gaza controlled by Israel, anti-dictatorship movement in Serbia in 2000 and campaigns against apartheid in South Africa and civil rights movement in United States are asking to people “Who has real power and political legitimacy?” In fact, violence, political power and political legitimacy are well connecting each other, and regimes will be disintegrated sooner or later when they lose their legitimacy of people.
In visible sides, most of people may think violence and arm struggle are powerful and change the situations, and it is a superior strategy to achieve the victories. With these concepts, along the human history, dictators and communist governments used forces to oppress the people and protect their power stability. Mao Zedong had said “power grows out of the barrel of a gun”. However, according to historical events in 20th century, civic resistances, liberation movements from invaders and self-determination refused and shook spontaneous attacks of repressive regimes, and their confrontation in front of security forces, imprisonments and guns showed ideology of Mao Zedong is totally wrong. Indeed, when a group or regime is in fear or suspect majority support of people, state terrorism is automatically created, and people are in nightmare of violence. Genocides in Bosnia, Yawanda and Cambodia, culture revolution in China in 1966-76, civil wars and democracy struggle in Burma and Islamist societies are evidences of how the states use violence to their people for power survival. On the other hand, political agendas and revenge may lead violence and use of forces. 1917 October revolution witnessed the revenge to Tsar’s era with bloodshed social change in Russia. Operation freedom in Iraq gave the reasons for regime change by forces to Saddam Hussein. But violence could not cure hope of suffering people, and devastated countries are despaired in victories.
However, unfortunately, many people and some regimes think only short-term change for their country’s future, and peace in those societies is destroyed by brutal clashes. Refugees in borderlines, political prisoners in interrogation centers, tear-gas explosions on the roads, licenses to rape and arrests in the midnights are inevitable and expected tragic events under authoritarian regime, and state terrorism has been finding the legitimacy of government. In fact, when the state or a group tries to maintain the specific level of stability for their survival, and the level they assumed for power line is falling, they will defend those dangers with fear. On the other hand, revolutionists believe that they could change the regime by carrying out explosive attack to the levels of authority, and root of power must be getting rid off. In fact, “it is not a myth that violence an alert events, it is a myth violence gives power to the people.” Along the history, people believe power is a force or influence on people to follow the course of agendas for social or political change, and it may be hard power; sanction and cohesive force or soft power; diplomatic relation and culture impact. Thus, power is belong to a group or person, and the political power is an ability of force by a person or group to control and influence on people. In 16th century, Machiavelli had guided what the Prince should practice and obey the strategies and conspiracy to maintain the power by all means, and his social change ideology was inherited by many generations. However, when corrupted political leaders and inhuman organizations hold the political power, the societies become in scary and frighten darkness days. Nazi party in Germany, Italy and Japan around World War II era, Lenin, Stalin and brutal communist regime in Soviet Unions, Mao and culture revolution, crack down on Tiananmen Square student movement by Chinese authoritarian, Milosevic and ethnic cleansing, human rights abuse by Burmese military junta and other incidents in different societies are warning to us how the political power is in danger in the hold of brutal government. Indeed, political power may be wonderful and progressive force in hand of democratic governments who really respect the wills of people, but may be abusing force in the hand of dictators and selfish authorities who oppress and violate laws of justice and liberty.
Leo Tolstoy had said “violence can never destroy what is accepted by public opinion. On the contrary, public opinion need only be diametrically opposes to violence to destroy it every action.” Therefore, according to his point of view, the political power is different with political legitimacy. The political power could drive the societies with or without acceptance of majority people. In Burma, although National League for Democracy won landslide victory in 1990 election as majority people vote to him, the power holder, the military junta did not transfer the power, but arrested many members of representatives and pro-democracy groups and tightened their power. Abuse of power led to less developing country, and economic hardship and social crisis strike regional stability not only itself but also in Asia. On the other hand, Burmese people have been arguing their political legitimacy by staging nationwide demonstrations and nonviolent resistances through out 19 years. However, the Burmese military regime realizes how to stick together with political power and political legitimacy, and without those or fall of required level, they would be endangered. Therefore, they not only ignored 1990 election result but they planned Seven-point road map to get political legitimacy. The Burmese regime hopes that from their seven-point road map, Constitution from National Convention, referendum and new election could maintain their political legitimacy for future. But according to evidences of recent demonstrations in Burma, people refuse the conspiracy theory of the Burmese junta and reject their political legitimacy in hearts of people.
In fact, political legitimacy is a law or constitution or regime that was regarded as authority by majority people, and wars in throughout the history teach us how legitimacy is so important for both people and power holders. According to Robert A. Dahl legitimacy is considered a basic condition for rule: without at least a minimal amount of legitimacy, a government will lead to frequent deadlocks or collapse in the long run. Therefore, in Romeo film, the Roman Catholic Churches have been used as pillars of Salvadorian government, and the regime seriously know how the churches are deeply influenced in the hearts of people. Therefore, whenever the regime chooses Archbishop, they have already thought the people who would support their political agendas and purpose. It is the main reason why the regime and his colleagues chose erudite and quiet Oscar Arnulfo Romero, and from his harming influence on Salvadorian people, the regime could maintain their legitimacy.
Therefore, when we examine the historical events, all governments have been seriously thinking political legitimacy and use both hard power and soft power to maintain their survival. In addition, kidnaps, tortures and other kinds of violence become weapons of fear by governments and a bitter revenge by erupted people could lead to destabilized country. However, most of time, event repressive regimes and their power are confronted by courage people, and the regimes are exposed to danger when they loose legitimacy in political struggles. In fact, the political power may use a lot of violence, but violence could not hold their legitimacy in long-term, and the regimes will be disintegrated sooner or later.
Although early Twentieth Century was opened with bloody revolution and conflicts, some social change leaders found a better powerful force to push the turning point of brutal regimes. In Russia, an Orthodox Priest, Gapon designed the century with peaceful demonstration on the icy streets of St. Petersburg, and challenged autocratic power publicly. Invaders French and Belgian soldiers were confronted by miners and railway workers at Ruhr after World War I. In India, Gandhi urged his people to stop salt taxes and buying clothes boycott business dominated by British for India independence. When the history showed boycotts, civil disobedience and confrontations could change the courses of governments without explosive weapons, people around the world followed disciplines of nonviolent struggle and used its strategies and tactics. Anti apartheid movement in South Africa, racial segregation boycotts in United States, peaceful transformation in Philippine, resistance campaigns of students in Serbia and other similar struggles had created a long-term peace for their societies. In fact, for peace in blossom and achieve the goal of better lives, every movements should be carried out under the combination of principled nonviolent conflicts and strategic nonviolent movements.
Volodymur filenko, a leader of the Orange Revolution in Ukraine, has suggested “It was very important that we never, ever provoked with aggression” to his mass and warned to soldiers that they are peaceful forces. It is an important part of nonviolent conflicts because from decision of that moment, movement could be deep in negative effects or positive forward steps. Indeed, training for knowledge, patience and systematic moves, functions of leadership and effective communication and unity among activists, a decentralization and inclusive resistance struggle are essential factors for disciplined nonviolent conflicts, and lacks of these factors could jeopardize the success of movement. When the failure of those qualification, many events gave evidences of how the popular uprising and struggles met with unsuccessful ending. During a popular uprising in Burma in 1988, although general strike could stop all government’s mechanism, leaders of pro-democracy groups lost to control crimes; beheading, killing and lootings in capital city Rangoon. Some people might complained those crimes were created by Burmese Socialist regime or people might be committed crimes as they don’t have enough experience and engage with anger to movements. In addition, people responded with violence using long knives and Jinkaligs to security forces when the military couped the power, and most of student leaders left to borderlines for arm-struggle. Frustration, impatience and lacking training delivered some crisis for future movements. On the other hand, while many student leaders and activists were being imprisoned, some revolutionists were battling with Burmese soldiers, and significant student leaders could not fill the vacancy for movements. Again in 1989-90, confrontations and resistances were carried on by 8888 Generation, the violent threats of outside revolution forces gave a reason to the regime for saving the country in danger of insurgency and unity among their soldiers. Indeed, disciplined nonviolent conflicts must zero tolerance, and leaders should aware of serious trainings for all cell leaders. In addition, participants must realize nonviolent struggle always meet with violence and not to response violence with violence. But when the unity among activists was broken and leaders were heading to different directions or the organization became centralized bureaucracy system, movement became blare for success and faced with tragedy. Intifada campaigns and PLO in Palestine and Albanian movement in Kosovo asked why the movements were in crisis and what the main reason of failures were. In Palestine, peaceful resistance and confrontation of Intifada could create a pavement for dialogue an negotiation between Israel and PLO, but PLO was enjoyed in mood of violence and supporting aggressive dictator like Saddam Hussein. When most of leaders of Intifada were arrested and deported , the militant groups and religious leader controlled the policies for movement, and the changing direction of peaceful resistances drove the Palestinians in problematic nightmares. For Albanians in Kosovo, there were three reasons for why their struggles faced with deadlock and crisis. One reason is Albanian lost patience when they did not see any tangible evidences for success of unarmed insurrections for several years. As a result, leading organization LDR expected only external intervention. Third one is LDR is run in centralized bureaucracy. However, Civil Rights movement in United States started with plenty of trainings. African students and activists were familiar with insults by white people at their comprehensive trainings before they sat down at a segregated lunch counter at Woolworth store in the Greensboro, North Carolina, and as a result Black students were no surprised in arbitrary attacks by white. Therefore, within two months, sit-in peaceful demonstration spread 54 cities in nine states, and inclusive resistance movements made a move to success. Thus, by examining those three countries’ problems and success, everybody can catch the important link among training and inclusive resistance, leadership skill and unity, effective international communication in principled nonviolent conflicts.
Indeed, principled nonviolent conflict and strategic nonviolent conflicts are head and tail of a coin and essential weapons for achieving the goal. Choosing objectives, targeting the pillars of support to regime and their institutions, By focusing limited momentum and time frame, leaders have to draw strategies and tactics for short term and long-term struggle. On the other hand, confrontations should persuade the people so that extend inclusive resistance and should have clear agendas and tactics to remove pillars of support such as business, media, religious organizations, unions for the regimes. In Poland, worker representatives limited the movement by deciding forming worker unions is their priority target, and from that specific action, they moved to their freedom movement step by step. In East Timor Independent movement, resistance leader Xanana Gusmao openly criticized violence as senseless movement, and managed dual strategies; internationalization and Indonesianization. He also warned his people not to attack innocent Indonesian civilians, but defied invaded policy and common enemy brutal Suhato regime. On the other hand, he tried to get sympathy of international communities by echoing people resistance movements to Indonesia government and eyes of international societies. Therefore, Timorese gained their victory because of their perfect dual strategies and nonviolent disciplines. In South Africa, anti apartheid campaign leader targeted the businesses White people owned, and boycotts stroke a pillar of apartheid regime. When their campaigns and confrontation became operation D Day, the White government had to come to negotiation table because their pillars businessmen were shock and pushed the regime to change the courses. In Philippine, when the civilians had ability to organize General Ramos, a chief of commanders of army, the dictator Marcos gave up the power and fled from country. Under Pinochet regime in Chile, over couples of hundred were murdered and about 40000 people were arrested and demonstration were cruelly crushed. But tides of people power silently grew up again and again, and principled nonviolent strategic movement forced o topple Pinochet and his government. Therefore, how much you can persuade to your enemies, how much you obey the principles of nonviolent conflicts and how you manage the strategies are critical questions for success and failure of movement.
Without complete commitment to nonviolent conflicts, there is no way to reach a goal. Romero film had teach us when other priests suspected the effectiveness of Romero’s tactics and chose military weapons as their struggle, Salvadorian people lost morality and international support for their cases. In fact both principles and strategies in nonviolent struggle are ladders to successes, and if one key is left apart from another peaceful resistance will be in blared moment and deadlock at some points.
Bibliography
Ackerman, and Jack DuVall, The Right to Rise Up: People Power and the Virtues of Civic Disruption
Professor Michel Nagler; email letter to Aung Moe Win
Articles from Nonviolent Conflicts CD.
|
ႏိုင္ငံေရးပဲလုပ္လုပ္၊ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာပဲေတြ႕ေတြ႕ --- ၿပန္သင့္တဲ့အခ်ိန္ တခ်ိန္ေတာ့ ရိွမွာပါ
|
.jpg)
